دوچرخه ‌سواري و موتورسواري بانوان از منظر فقه و حقوق

در گذشته انسان‌ها براي جابه‌جايي از حيوانات استفاده مي‌كردند، با اين حال در منابع روايي، سوار شدن زنان بر زين مورد نكوهش قرار گرفته است. با توجه به اينكه امروزه دوچرخه‌سواري و موتورسواري در ميان بانوان رواج پيدا كرده است و تحقيق مستقلي در راستاي تبيين مباني فقهي اين موضوع نگاشته نشده است، بررسي مدلول روايات يادشده و امكان تعميم آن به دوچرخه‌سواري و موتورسواري ضروري مي‌نمايد. در اين نوشته كه با روش توصيفي-تحليلي و با بهره‌گيري از داده‌هاي كتابخانه‌اي صورت گرفت، از جهت فقهي اين نتيجه به دست آمد كه حكم اولي سواركاري بانوان كراهت است، اما به دليل عدم احراز اتحاد موضوع، قابل تعميم به دوچرخه‌سواري و موتورسواري نيست. از جهت حقوقي نيز اين نتيجه حاصل شد كه در جمهوري اسلامي قانون خاصي مبني بر ممنوعيت سواركاري بانوان وجود ندارد و تنها به جهت عدم صدور گواهينامه براي موتورسواري بانوان و نيز در موارد خاصي كه دوچرخه‌سواري و موتورسواري آنها منافي عفت عمومي تلقي شود، اين اعمال جرم محسوب مي‌گردد و نمي‌توان به ‌طور مطلق آن را خلاف قانون دانست.