ديدگاه علامه طباطبايي در معناي «معروف» و تأثير آن بر قلمرو قاعده معاشرت به معروف و تفسير ماده 1103 قانون مدني

منبع اصلي قاعده معروف امر قرآنيِ «و عاشروهنّ بالمعروف» است. علامه طباطبايي واژه «معروف» را كه چندين‌بار در قرآن به كار رفته، به معني رفتار متعارف دانسته است. آنچه اين برداشت را تأييد مي‌كند، تقابلي است كه در قرآن ميان رفتار به معروف و رفتار ضراري برقرار شده است. نتيجه اين ديدگاه آن است كه در زندگي زناشويي، ايجاد ضمانت‌اجرايي و مسئوليت حقوقيِ ترك معاشرت به معروف، مشروط به معاشرت غيرمتعارف يا همان معاشرت ضراري است. همچنين چنانچه مبناي ماده ۱۱۰۳ قانون مدني قاعده مزبور باشد، تكليف مندرج در آن تنها زماني تكليفي قانوني و داراي ضمانت‌اجرا مي‌باشد كه ترك حسن معاشرت به رفتار ضراري و غيرمتعارف يا به نشوز عام منتهي شود. در اين پژوهش، با هدف ارائه ديدگاه علامه طباطبايي درباره واژه معروف و آثار فقهي و حقوقي آن، پس از گردآوري منابع به شيوه كتابخانه‌اي، با روش توصيفي ‌ـ‌ تحليلي به بررسي مفهومي داده‌ها پرداخته شده است.