ارزيابي طرح مقرري بيكاري در بحران كوويد - 19 در ايران

ارزيابي سياست‌ها وجه گمشدۀ سياست‌گذاري‌ به‌ طور عام و سياست‌گذاري اجتماعي به‌طور خاص در ايران است. اين امر سبب شده كه بعضاً طرح‌هايي مشابه با اهدافي يكسان تحت عناوين متفاوت در طول دوره‌هاي مختلف به اجرا گذاشته شوند و به‌رغم صرف هزينه‌هاي زياد، تجارب ناموفق مشابهي تكرار شوند. در همين راستا، هدف از اين تحقيق ارزيابي يكي از طرح‌هايي است كه با شيوع ويروس كرونا در ايران براي حمايت از بيكاران به اجرا گذاشته شد. اين پژوهش از لحاظ هدف كاربردي و از نظر روش توصيفي-تحليلي است كه با استفاده از تحليل اسنادي و مصاحبه با خبرگان و مطلعان كليدي، طرح مقرري بيكاري در شرايط كرونا را از ابعاد مختلف اداري، قضايي و سياسي ارزيابي مي‌كند. در ارزيابي اداري، از معيارهاي معرفي‌شده توسط OECD استفاده شده است. نتايج اين مطالعه نشان مي‌دهد گرچه طرح در هدف ارائۀ حمايت كافي و به‌موقع از مشمولين دچار كمبودهاي جدي بود، از نظر گسترش پوشش در بين جامعۀ هدف و كاهش مراجعات به شعب در بازۀ زماني مدنظر نتايج قابل‌قبولي به همراه داشته است. نتايج اين ارزيابي بر ضرورت طراحي طرح مساعدت بيكاري مبتني بر آزمون وسع تأكيد دارد.