الزامات سياستي جهت پياده سازي سازوكارهاي پرداخت پژوهانه به دانشجويان دكتري به‌عنوان پژوهشگران تمام‌وقت

دانشجويان دوره دكترا در نظام هاي آموزش عالي برتر در دنيا به عنوان شغل پژوهشگر شناخته مي شوند. در دوره هاي روزانه دولتي، پژوهشگران به ازاء اين تلاش علمي حقوق دريافت مي كنند. نظام تامين مالي براي دوره هاي دكترا در دانشگاه هاي دنيا تابع ضوابط مشخصي مي باشد. در ايران هم اكنون چنين شرايطي وجود ندارد و دانشجويان دوره دكترا، همچون دانشجويان دوره كارشناسي حضور كوتاهي در دانشگاه دارند و به مثابه محصل مي باشند و به عنوان پژوهشگر تمام وقت قلمداد نمي شوند. جذب آنها نيز تابع فرايند عمومي گزينش علمي مي باشد. در اين تحقيق بر اساس روش مطالعه موردي سعي مي گردد دلالت هاي سياستي براي جاري سازي نظام تامين مالي مبتني بر گرنت از محل منابع وزارت علوم، تحقيقات و فناوري با توجه به محدوديت هاي موجود در كشور براي دانشجويان دوره روزانه دولتي مقطع دكترا بررسي گردد. در الگوي سياستي ارائه شده در اين مقاله 14 الزام سياستي در سه بعد سازوكارهاي تخصيص گرنت، تامين مالي پايدار و شناسايي و ارزيابي طرح هاي هزينه كرد گرنت ارائه شده است. 4 الزام مرتبط با نحوه پايدارسازي منابع مالي جهت تخصيص پژوهانه، 6 الزام مرتبط با چگونگي تخصيص منابع مالي در دسترس به فعاليت هاي پژوهشي دانشجويان دكتري و 4 الزام سياستي مرتبط با شناسايي و ارزيابي طرح هاي نيازمحور و داراي تقاضاست.