بررسي رابطه بين نابرابري درآمد، شهرنشيني و رشد اقتصادي در استان هاي ايران

يكي از مهم ترين اهداف سياستگذاران اقتصادي، توزيع عادلانه و مناسب درآمد بين اقشار مختلف جامعه است. با توجه به اهميت بحث عدالت و توزيع عادلانه درآمد در ايران و وضعيت نامناسب شاخص هاي توزيع درآمد در استان­ هاي كشور، در اين پژوهش به بررسي رابطه نابرابري درآمد با شهرنشيني و رشد اقتصادي در استان­ هاي ايران در دوره زماني 1398-1385 پرداخته شده است. در اين راستا به منظور بررسي دقيق رابطه بين متغيرهاي پژوهش، از دو رويكرد براي بررسي مسئله پژوهش استفاده شده است. ابتدا رابطه علّيت بين نابرابري درآمد با شهرنشيني و رشد اقتصادي با استفاده از روش دوميترسكو-هورلين مورد بررسي قرار گرفته است. سپس به منظور تكميل بحث و تعيين ميزان اثرگذاري متغيرهاي شهرنشيني و توليد ناخالص داخلي بر نابرابري درآمد، مدل نابرابري درآمد با در نظر گرفتن ساختار فضايي و با لحاظ دو متغير شهرنشيني و GDP سرانه و چندين متغير كنترل، با استفاده از رهيافت پانل فضايي مورد برآورد قرار گرفته است. نتايج آزمون علّيت دوميترسكو-هورلين نشان­ دهندۀ وجود رابطه علّيت يك طرفه از شهرنشيني به نابرابري درآمدي و وجود رابطه علّيت دوطرفه بين توليد ناخالص داخلي و نابرابري درآمدي در استان هاي ايران است. نتايج حاصل از برآورد مدل به روش پانل فضايي نيز نشان مي­ دهد كه متغيرهاي نرخ شهرنشيني، توليد ناخالص داخلي سرانه و باسوادي از مهم ترين متغيرهاي اثرگذار بر نابرابري درآمدي در استان هاي كشور هستند.