تبيين معيارهاي مؤثر پديدارشناسي هرمنوتيكي مكان در فرايند طراحي معماري

وظيفۀ پديدار كردن مكان، به‌طورخاص، بر عهدۀ معماري است. در گسترۀ معماري معناي خاصي از مكان مستتر است و تنها يك «جا» نظير ديگر‌جاي، براي ساختن، قابل‌اعتنا نيست؛ بنابراين شناختي واقعي‌تر و بهتر از مكان براي فهم اثر معماري نياز است. شناختي كه مكان را كليتي درهم‌تنيده با انسان مي‌بيند و به‌موجب آن قلمرو انديشه و احساس با هم يكي مي‌شود و دوگانه‌انگاري عين و ذهن (سوژه - ابژه) خاتمه مي‌يابد. هايدگر شاخص‌ترين فيلسوفي است كه روش وي در تفكر، پديدارشناسي هرمنوتيكي است؛ به همين دليل در اين پژوهش به سراغ او رفتيم. هدف اين نوشتار، تفسيري از پديدارشناسي هرمنوتيكي مكان است كه بتواند در فرايند طراحي، قابل‌تأمل، تدقيق و بررسي باشد. روش تحقيق آن، با استفاده از مطالعات كتابخانه‌اي، به دنبال رسيدن به مباني و گام‌هاي عملياتي و ايجاد نظمي منطقي در مطالب پراكنده و نامنسجم پيشين است و به لحاظ ماهيت از گونۀ تحقيقات كيفي با رويكرد فلسفي پديدارشناسي هرمنوتيك و به لحاظ هدف پژوهش، تفسيري (بررسي ادبيات‌ تطبيقي فلسفه و معماري) است. روش گردآوري داده‌ها مبتني بر اسناد مكتوب كتابخانه‌اي است. يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد كه پديدارشناسي هرمنوتيكي قابليت به‌كارگيري در فرايند طراحي معماري را دارد و مي‌توان بر اساس چرخۀ پديدارشناسي هرمنوتيكي مكان، مبتني بر تفكر هايدگري، مدلي را براي طراحي معماري به روش پديدارشناسانه، براي فهم اثر معماري، ارائه داد.