بررسي تأثير ماليات بر ثروت بر توزيع درآمد در اقتصاد ايران

براساس ديدگاه پيكتي، نرخ عايدي‌هاي ناشي از ثروت همواره از نرخ رشد اقتصادي بيشتر بوده و سهمي از درآمد ملي كه به سرمايه تعلق مي‌گيرد همواره بيشتر از سهم نيروي كار است؛ لذا نابرابري به‌صورت سيستمي و  به‌طور فزآينده افزايش مي‌يابد. راه‌حل اين مشكل، وضع ماليات حداكثري بر ثروت عنوان شده است. از اين‌رو، ماليات بر اجزاء ثروت با هدف كاهش نابرابري وضع گرديد. در ايران نيز اين نوع ماليات از اجزاء مختلف ثروت اخذ مي‌شود؛ لذا اين تحقيق با هدف بررسي تأثير ماليات بر ثروت بر توزيع درآمد در ايران انجام شد. براي اين‌منظور، مدلي برآورد گرديد كه در آن ضريب جيني به‌عنوان متغير وابسته و ماليات بر ثروت و ماليات بر درآمد در كنار نرخ بيكاري متغيرهاي مستقل هستند. تخمين‌ها با استفاده از داده‌هاي سري زماني 1397-1370 به كمك روش هم‌جمعي يوهانسن-جوسليوس انجام گرفت. نتايج نشان‌داد كه بين ماليات بر ثروت و ضريب جيني رابطۀ منفي وجود دارد. به‌طوري‌كه يك‌درصد افزايش در ماليات بر ثروت باعث كاهش نابرابري به ميزان 0.729%  مي‌شود. نتايج نشان‌داد سرعت تأثيرگذاري سياست‌هاي ماليات بر ثروت بر توزيع درآمد بسيار كند است، به‌طوري‌كه اعمال يك تغيير در ماليات بر ثروت در هر سال تنها 12% از كل تأثير خود را بر نابرابري نشان مي‌دهد.