بررسي اثر 8 هفته تمرين مقاومتي بر سطوح پروتئين‌هاي P53 و Nrf2 بافت كليه در موش‌هاي صحرايي ديابتي همراه با سندروم ترك مرفين

مقدمه: اثر تمرين ورزشي بر بافت كليه در شرايط ديابت همراه با سندروم ترك مرفين نامشخص است. هدف اين مطالعه بررسي اثر 8 هفته تمرين مقاومتي بر سطوح پروتئين‌هاي P53 و  Nrf2بافت كليه در موش‌هاي صحرايي نر ديابتي همراه با سندروم ترك مرفين است. روش بررسي: در اين مطالعه تجربي از 32 سر موش صحرايي نژاد ويستار استفاده شد. پس از القا ديابت، بر اساس وزن به صورت تصادفي به 4 گروه 8 تايي شامل: ديابت، ديابت مرفين، ديابت + تمرين مقاومتي و ديابت مرفين + تمرين مقاومتي تقسيم شدند. جهت ايجاد وابستگي به مرفين از روش خوراكي به مدت 21 روز استفاده شد. پروتكل تمرين مقاومتي به مدت 8 هفته اجرا گرديد. در پايان، همه موش‌ها بي‌هوش، كشته و بافت‌برداري انجام شد. سطوح پروتئين متغيرهاي اين پژوهش توسط كيت‌‌هاي الايزا اندازه‌‌گيري شدند. داده‌ها با استفاده از روش آناليز واريانس يك‌راهه و تست تعقيبي توكي با كمك نرم‌‌افزارversion 16   SPSS در سـطح معني‌داري p ≤ 0.05. تجزيه تحليل شدند. نتايج: تمرين مقاومتي باعث كاهش معنادار P53 در گروه‌هاي ديابت ‌+ ‌تمرين مقاومتي(0/006=P) در مقايسه با گروه ديابت و ديابت مرفين + تمرين مقاومتي (0/012=P) در مقايسه با گروه ديابت مرفين شد. هم‌چنين كاهش معنادار Nrf2 در گروه ‌ديابت مرفين + تمرين مقاومتي‌ (0/013=P) در مقايسه با گروه ديابت مرفين مشاهده گرديد. نتيجه‌گيري: تمرين مقاومتي احتمالا با كاهش پروتئين P53 موجب تقليل آسيب بافت كليه در رت‌هاي ديابتي و ديابتي همراه با سندروم ترك شده است كه نشان دهنده اثر محافظتي تمرين مقاومتي بر بافت كليه در شرايط پاتولوژيك است.