مطالعه و تحليل مكان كشف بقاياي تدفين نئاندرتال ها در غارها و پناهگاه هاي صخره اي در اوراسيا

با كشف نخستين آثار از گورسپاري مردگان در دوران پارينه‌سنگي، موضوع پر اهميت وجود تدفين در ميان برخي از جوامع پيش‌ازتاريخ، به‌ويژه نئاندرتال‌ها مطرح شد. اين ديدگاه همواره مورد بحث بوده و نظرات متفاوتي را درپي داشته است. از ميان گونه‌هاي انساني پديدار شده‌، شواهد قابل‌توجهي از تدفين گونۀ نئاندرتال كه در دورۀ پارينه‌سنگي مياني در سراسر اوراسيا مي‌زيسته است، به‌دست آمد. در نوشتار پيش‌رو افزون‌بر، برشمردن ويژگي‌هاي گوناگون و توانايي‌هاي شناختي نئاندرتال‌ها كه رفتار آئيني و پيچيدۀ تدفين مردگان يكي از مهم‌ترين آن‌ها به‌شمار مي‌آيد، برخي از محوطه‌هاي داراي بقاياي تدفين نئاندرتال انتخاب شده و بقاياي انساني به‌جاي‌مانده و فضاي تدفين درون آن‌ها مورد سنجش و بررسي گرفته است. گفتني است، بحث تدفين نئاندرتال‌ها بحثي پيچيده و تا اندازه‌اي مبهم بوده و موضوع اصلي پژوهش پيش‌رو نيست. اين پژوهش در پايان به اين پرسش پاسخ مي‌دهد كه بر چه اساسي بايد موقعيت محل ايجاد كارگاه كاوش در غار يا پناه‌گاه صخره‌اي را انتخاب كرد و در حقيقت پيش‌زمينه‌اي به باستان‌شناس ارائه دهد كه به‌طور معمول كاوش در غار را از كدام نقطه شروع كند؛ به‌طور مثال، اگر در پايان به اين نتيجه برسيم كه در بيشتر غارها بقاياي انساني معمولاً در قسمت‌هاي پيشين آن قرار داشته‌اند، كاوش خود را از اين ناحيه آغاز كنيم. در اين‌زمينه با درنظر گرفتن فرم، نقشه و در برخي موارد برش يا سكشني كه از هر محوطه موجود بوده است و نيز تقسيم‌بندي آن‌ها به چهار بخش هم‌اندازه، نقاط وجود بقايا شناسايي شدند. در پي آن، مشاهده شد كه به‌طور متوسط بقايا دركدام ناحيه از غارها يا پناه‌گاه‌ها بيشتر و در كدام قسمت‌ از آن‌ها كمتر بوده است. اين روند به‌طور جداگانه و در بازه‌هاي زماني و مكاني مختلف بررسي شد و تنوع و تغييرات آن در طول زمان و در گسترۀ جغرافيايي زيست نئاندرتال‌ها مورد مطالعه قرار گرفت. بر اين‌اساس نئاندرتال‌هاي 130 تا 70 هزار سال پيش و نئاندرتال‌هاي 70 تا 40 هزار پيش و هم‌چنين نئاندرتال‌هاي اروپا و آسيا به‌طور جداگانه مورد بررسي قرار گرفتند تا مشخص شود هر گروه از آن‌ها پيكر درگذشتگان خود را معمولاً در كدام قسمت از غارها يا پناه‌گاۀ صخره‌اي‌ قرار مي‌داده‌اند.