طبقه بندي و گونه شناسي سفال هاي مكشوف از سومين فصل كاوش پل بيستون

پل بيستون در شهر بيستون و برروي رودخانۀ دينورآب قرار دارد. براساس پژوهش‌هاي باستان‌شناختي اين پل در دورۀ ساساني پايه‌ريزي و به‌دلايلي ناتمام ماند. تا اين‌كه در دوران اسلامي تكميل و چندين‌بار مورد مرمت قرار گرفت. در سال 1387، شرق پل كاوش گرديد كه علاوه‌بر كشف يافته‌هاي معماري، يافته‌هاي سفالي نيز از جنوب‌شرقي و شمال‌شرقي آن به‌دست آمد. پرسش‌هاي اصلي مطرح شده در اين پژوهش آن است كه يافته‌هاي سفالي مكشوف از پل بيستون مربوط به چه دوره يا دوراني است؟ سفال‌ها به كدام گونه‌هاي سفالي تعلق دارند؟ دليل وجود سفال‌ها در پيرامون پل چيست؟ روش تحقيق در اين پژوهش، توصيفي- تحليلي و براساس يافته‌هاي حاصل از مطالعات اسنادي و ميداني است. نتايج پژوهش فوق نشان‌داد كه يافته‌هاي سفالين در دو گروه اصلي بي‌لعاب و لعابدار و گونه‌هاي بي‌لعاب ساده (نخودي، خاكستري، قرمز و قهوه‌اي)، بي‌لعاب منقوش (كنده، افزوده و قالبي)، لعابدار تك‌رنگ (ساده، كنده و قالبي) و لعابدار چندرنگ (اسگرافياتو، قلم‌مشكي و آبي‌سفيد) جاي دارند. براساس مطالعات مقايسه‌اي اكثر سفال‌ها به دورۀ مياني اسلامي و به‌ويژه دورۀ ايلخاني تعلق دارند و به سفال‌هاي محوطه‌هاي كاروانسراي ايلخاني بيستون، بناي مغولي كنار گاماسياب، سلطانيه، تخت‌سليمان، اوجان، سامن، درگزين، آساوله، ارزانفود، زلف‌آباد، مشكويه، ويلاب‌تپه، هگمتانه،انداجين، تهيق، حسنلو، مالين باخرز، نيشابور و... شباهت دارند. اكثر قطعات سفالي همراه با ذغال، خاكستر، جوش‌كوره، استخوان جانوري و در كنار سازه‌هاي موقت كشف شده به احتمال مي‌توان آن‌ها را به مرمتگران پل و گروه‌هاي كوچ‌رو نسبت داد.