اثر متقابل نوع مويان اُرگانوسيليكوني و حجم پاشش بر كارايي ديكلوفوپ-متيل در كنترل يولاف وحشي زمستانه

در تحقيق گلخانه اي حاضر، اثر نوع مويان تري سيلوكساني و حجم پاشش بر فعاليت علف كش ديكلوفوپ-متيل عليه يولاف وحشي زمستانه ارزيابي شد. تحقيق به صورت فاكتوريل در قالب طرح كاملاً تصادفي انجام گرفت كه فاكتورها شامل مقدار علف كش (صفر، 112.5، 225، 450، 900 و 1350 گرم در هكتار)، حجم پاشش (60، 120، 240 و 480 ليتر در هكتار)، نوع مويان (بِريك-ترو اِس 233 و بِريك-ترو اِس 240) و غلظت مويان (صفر، 0.0125، 0.025، 0.05، 0.1، 0.2، 0.4 و 0.8 درصد حجمي) بودند. ماده خشك يولاف وحشي زمستانه روي مقادير ديكلوفوپ-متيل برازش داده شد تا مقدار علف كش لازم جهت كنترل 50 و 90 درصدي (ED50 و ED90) بدست آيد. در شرايط بدون مويان، با افزايش حجم پاشش از 60 به 480 ليتر در هكتار مقادير ED50 به ترتيب از 536.4 به 865.1 گرم در هكتار و مقادير ED90 به ترتيب از 815.3 به 1366.8 گرم در هكتار افزايش يافت. رابطه اي منفي بين كارايي ديكلوفوپ-متيل و حجم پاشش مشاهده شد. اين مشاهده با كاربرد هر دو مويان در غلظتهاي 0.0125 تا 0.1 درصد حجمي نيز مشاهده شد. در غلظتهاي بالاتر، حالت رابطه از منفي به خنثي براي بِريك-ترو اِس 233 تغيير كرد؛ ولي براي بِريك-ترو اِس 240 اين حالت تغييري نكرد. ضرورت قطرات پاشش كوچك تر و غليظ تر براي عملكرد بهتر ديكلوفوپ-متيل محرز گرديد. در حجم پاشش كم (60 ليتر در هكتار)، بِريك-ترو اِس 233 در غلظت كم (بين 0.1 تا 0.2 درصد حجمي) ولي بِريك-ترو اِس 240 در غلظت بالا (بين 0.2 تا 0.8 درصد حجمي) كارآمدتر بودند.