ارزيابي STIR و سكانس MRI با كنتراست در تشخيص استئوميليت پاي ديابتي

زمينه و هدف: ام‌آرآي يك روش تصويربرداري براي تشخيص استئوميليت پدال ديابتي است. اين مطالعه سكانس  STIR، مهمترين سكانس حساس به مايع، را با تصاوير كنتراست تقويت‌شده براي تشخيص استئوميليت پدال ديابتي مقايسه مي‌كند.روش بررسي: پرونده پزشكي 48 بيمار ديابتي مشكوك به استئوميليت پدال مراجعه‌كننده به يكي از بيمارستان‌هاي دانشگاه كه تحت MRI پا با و بدون تزريق ماده حاجب قرار گرفتند، اين مطالعه به‌صورت مقطعي در بيمارستان نمازي دانشگاه علوم پزشكي شيراز از اول فرودين 1395 تا 31 شهريور 1396 جمع‌آوري و بررسي شد. به‌طوركلي، 52 MRI و 60 قسمت استخواني جداگانه مورد بررسي قرار گرفت. تشخيص‌ها با همبستگي باليني تاييد شد. در نهايت، حساسيت، ويژگي و دقت تشخيصي سكانس STIR و تصاوير با كنتراست افزايش يافته مقايسه شد. افزون‌براين، اثر افزودن يافته‌هاي تصوير وزن T1 به‌دنباله STIR مورد ارزيابي قرار گرفت.يافته‌ها: تشخيص نهايي استئوميليت در 47 استخوان (78%) تاييد شد. 13 استخوان (22%) استئوميليت نداشتند. ويژگي سكانس‌هاي كنتراست تقويت شده و STIR به‌ترتيب 92.3% و 53.8% بود، درحالي‌كه حساسيت دو دنباله مشابه (100%) بود.نتيجه‌گيري: سكانس STIR حساسيت بالايي براي تشخيص استئوميليت پدال نشان داد. ويژگي كمتر اين دنباله در مقايسه با تصاوير با كنتراست افزايش يافته را مي‌توان با افزودن سكانس وزن T1 جبران كرد. بنابراين، MRI بدون تزريق ماده حاجب را مي‌توان به‌طور قابل اعتمادي با MRI تقويت شده با كنتراست براي تشخيص استئوميليت پدال ديابتي جايگزين كرد.