تأثير تمرينات مبتني بر واقعيت مجازي بر تعادل و خطر سقوط زنان سالمند

مقدمه و اهداف زمين افتادن يا سقوط به‌عنوان يكي از مهم‌ترين مشكلات سالمندي مطرح شده است. هدف از اين تحقيق بررسي تأثير تمرينات تعادلي مبتني بر واقعيت مجازي بر تعادل ايستا و پويا و خطر سقوط زنان سالمند بود.مواد و روش‌ها جامعه آماري اين تحقيق كليه سالمندان زن با ميانگين سني 0/34±64/96 و ميانگين قد 0/67±163/16 سانتي‌متر و ميانگين جرم بدن 4/91±64/27 كيلوگرم شهر تهران بودند. تعداد 30 نفر كه به‌صورت دردسترس و هدفمند و براساس معيارهاي ورود و خروج انتخاب شدند. سپس به‌صورت تصادفي در دو گروه (15 نفر گروه آزمايش و 15 نفر گروه كنترل) تقسيم‌بندي شدند. در پيش‌آزمون، تعادل ايستا و پوياي آزمودني‌ها توسط دستگاه تعادل سنج بايودكس و خطر سقوط بوسيله آزمون شاخص راه رفتن پويا سنجيده شد. آزمودني‌هاي گروه آزمايش به‌مدت 6 هفته (هفته‌اي 3 جلسه و هر جلسه 30 الي 45 دقيقه) به تمرينات مبتني بر واقعيت مجازي پرداختند. در پايان، از كليه آزمودني‌ها پس‌آزمون گرفته شد و داده هاي به‌دست‌آمده توسط آزمون‌هاي تي زوجي و تحليل كوواريانس با نسخه 21 نرم‌افزار SPSS در سطح معناداري 0/95 تجزيه‌و‌تحليل شدند. يافته‌ها يافته‌هاي تحقيق حاضر نشان داد 6 هفته تمرينات مبتني بر واقعيت مجازي بر تعادل ايستا و پويا و كاهش خطر سقوط زنان سالمند، تأثير مثبت و معناداري دارد (P=0/001).نتيجه‌گيري نتايج تحقيق حاضر نشان داد تمرينات مبتني بر واقعيت مجازي نقش زيادي در بهبود تعادل ايستا، پويا و كاهش خطر سقوط سالمندان دارد، بنابراين پيشنهاد مي‌شود اين گروه سني با بهره‌مندي از اين شيوه تمريني تأثيرگذار، از اختلال در تعادل و پيامدهاي ناگوار بعد از آن كه امري اجتناب‌ناپذير به دنبال افزايش سن مي‌باشد، جلوگيري كنند.