اثر تيپينگ بر فعاليت فيدفورواردي عضلات پاي غيرغالب حين پرش- فرود تك پا در واليباليست‌هاي حرفه‌اي با بي‌ثباتي مزمن مچ پا

مقدمه و اهداف با وجود اينكه ورزش واليبال در زمره ورزش‌هاي تماسي نيست، اما آمار مصدوميت در تمرينات و مسابقات واليبال بالا است. ضمن اينكه پرش‌هاي زيادي در طول تمرين انجام مي‌شود كه دليلي براي بالابودن درصد صدمات ناشي از پرش و فرود باشد. هدف مطالعه حاضر بررسي اثر تيپينگ بر فعاليت فيدفورواردي عضلات اندام تحتاني حين پرش- فرود تك پا در واليباليست‌هاي حرفه‌اي با بي‌ثباتي مزمن مچ پا بود.مواد و روش‌ها فعاليت الكترومايوگرافي عضلات ساقي قدامي، دوقلو خارجي، نازك نئي بلند، سريني مياني، پهن خارجي و راست راني اندام غيرغالب، حين مهارت اسپك با فرود تك پاي 13 واليباليستي كه به‌صورت نمونه‌گيري هدفمند در مطالعه شركت كردند، قبل و بعد از تيپينگ ثبت شد. براي محاسبه‌ ميزان فعاليت عضلات قبل و بعد از تيپينگ از جذر ميانگين مربعات استفاده شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تي همبسته در سطح معناداري 0/05 تجزيه و تحليل شدنديافته‌ها يافته‌ها فقط تفاوت معنادار اثر تيپينگ بر حداكثر فعاليت فيدفورواردي عضله نازك نئي بلند (0/02=P) و ميانگين فعاليت عضله نازك ‌نئي بلند (0/03=P)، را نشان داد، اما براي ساير متغيرها اثر معنادار نبود(0/05≤P).نتيجه‌گيري باتوجه‌به يافته‌ها، به نظر مي‌رسد استفاده از تپينگ براي بهبود فعاليت فيدفورواردي عضلات در فرود تك پاي واليباليست‌ها مبتلا به بي‌ثباتي مزمن مچ پا، مناسب نيست و بهتر است از ساير تمرينات و روش‌ها براي بهبود فعاليت عضلات در اين افراد در مراحل بازتواني و تمرينات استفاده كرد.