تأثير توان‏بخشي قلب، هوازي و موازي بر شاخص‌هاي همودايناميكي و بيومكانيكي مردان سالمند داراي بيماري عروق كرونري

مقدمه و اهداف امروزه بيماري‌هاي غيرواگير به‌علت پيشرفت فنّاوري و تغيير سبك زندگي به‌صورت ساكن، بي‌تحرك و غيرفعال، سبب بروز مشكلاتي دررابطه‌با سلامتي و تندرستي مانند بيماري‏هاي قلبي‌عروقي و بيماري‏هاي شريان كرونري شده است. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسي تأثير دو شيوه تمرين هوازي و موازي توان‏بخشي قلب بر شاخص‏هاي منتخب همودايناميكي و بيومكانيكي مردان سالمند مبتلا به بيماري عروق كرونري به‏دنبال رويداد قلبي يا مداخلات درماني بود.مواد و روش‌ها دراين مطالعه نيمه‌آزمايشي و كاربردي، طرح پژوهش پيش‌آزمون و پس‏آزمون و مدل آن تأثيرسنجي(علي‌مقايسه‏اي) بود. 24 مرد سالمند مبتلا به بيماري عروق كرونري كه به‌صورت تصادفي و به تساوي، در 3 گروه كنترل، تمرين‏ هوازي و تمرين موازي تقسيم شدند. آزمودني‌ها با انجام معاينه توسط پزشك متخصص قلب و تأييد پزشك، براي انجام مرحله پيش‏آزمون به مركز تصويربرداري (اكو داپلر) و تست ورزش معرفي شدند. بيماران براي شروع تمرين توان‏بخشي قلب به آزمايشگاه بيومكانيك مركز طب فيزيكي معرفي شدند. با گذشت ۸ هفته تمرين، مرحله پس‌آزمون انجام شد. به منظور تجزيه‌‌وتحليل داده‌ها از شاخص‌هاي ميانگين و انحراف‌معيار، براي توصيف داده‏ها، از آزمون شاپيرو ويلك براي بررسي نرمال بودن توزيع طبيعي، از آزمون لِون براي تعيين تجانس واريانس گروه‌ها، از آزمون تي وابسته جهت اختلاف درون‌گروهي و از آزمون تي مستقل جهت اختلاف پيش‏آزمون، پس‌آزمون گروه‌هاي تمريني با گروه كنترل جهت تأييد آزمون تي وابسته، به‌صورت جداگانه (هوازي-كنترل، موازي-كنترل)، در سطح معنا‌داري (0/05≥P) استفاده شد. يافته‌ها بهبود معنادار در شاخص‌هاي ميزان متابوليسم استراحتي، كسر تخليه‌اي بطن چپ، سرعت ضربان قلب استراحتي، متعاقب هر دو تمرين هوازي و موازي مشاهده شد (0/05≥P)، اما بهبود معناداري در فشارخون دياستوليك و فشارخون سيستوليك، مشاهده نشد (0/05 P). اين بهبود در گروه موازي برجسته‌تر بود.نتيجه‌گيري هر دو روش توان‌بخشي قلبي (تمرينات هوازي و موازي) مي‌توانند ظرفيت عملكردي، LVEF و ضربان قلب در حالت استراحت را در افراد مسن مبتلا به بيماري عروق كرونر بهبود بخشند كه در آن تمرين موازي مؤثرتر است.