بررسي همبستگي آزمون‌هاي متداول سنجش تعادل در بيماران مبتلا به ماتيپل اسكلروزيس

مقدمه و اهداف يكي از چالش‌هاي عصب شناختي بيماري مالتيپل اسكلروروزيس  (ام اس)، تعادل و ضرورت اندازه‌گيري و ارزشيابي تعادل بيماران، بوده است. بر اين اساس، يكي از مسائل در اين زمينه، استفاده از آزمون‌هاي مختلف در جايگزيني و استفاده متنوع از آن‌ها بوده است. هدف از پژوهش حاضر، بررسي همبستگي ميان آزمون‌هاي متداول سنجش تعادل بيماران بود. مواد و روش‌ها براي سنجش همبستگي ميان مقياس تعادل برگ، آزمون دسترسي عملكردي و مقياس اعتماد تعادل در فعاليت‌هاي روزانه، آزمون‌هاي زمان بلند شدن و رفتن، شاخص راه رفتن پويا، آزمون تغييريافته رومبرگ با چشم باز، آزمون تغييريافته رومبرگ با چشم بسته و پرسش‌نامه معلوليت سرگيجه، از 41 بيمار ام‌اس (27 زن و 14 مرد) با درجه ناتواني 4/5 و كمتر (ميانگين4/02 و انحراف‌معيار0/61) استفاده شد. آزمون‌ها در دو روز مستقل به‌طور تصادفي برنامه‌ريزي و اجرا شدند و ميان آن‌ها استراحت كافي وجود داشت. تحليل همبستگي پيرسون براي بررسي ارتباط بين نتايج آزمون‌هاي تعادل انجام شد. . يافته ها بين مقياس راه رفتن پويا با دسترسي عملكردي، تعادل برگ و اعتماد در فعاليت‌هاي روزانه، همبستگي بالا و معناداري وجود دارد ((P≤0/001. همچنين ارتباط بالا و معناداري ميان آزمون اعتماد در فعاليت‌هاي رزوانه با آزمون تعادل برگ وجود دارد (P≤0/001). همبستگي بين آزمون تعادل برگ و آزمون دسترسي عملكردي، يك ارتباط بالا و معنادار بود (P≤0/001). نتيجه‌گيري يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد آزمون تعادل برگ به‌عنوان يكي از آزمون‌هاي تعادل پركاربرد در بيماران ام‌اس و ساير بيماري‌هاي مختل‌كننده تعادل، همبستگي بالايي با آزمون‌هاي اعتماد در فعاليت‌هاي رزوانه، راه رفتن پويا و دسترسي عملكردي  دارد كه به‌عنوان آزمون‌هاي تكميلي پيشنهاد مي‌شوند. نتايج پژوهش حاضر مي‌تواند به درمانگران و عصب‌شناسان براي انتخاب آزمون‌هاي معتبر در شرايط و با اهداف متفاوت و در سطوح مختلف بيماري‌هاي ام‌اس كمك‌كننده باشد.