بررسي تأثير مشاورۀ شغلي مبتني بر الگوي تعالي شغل- خانواده بر تسهيل تعارض شغل-خانواده و خود- ارزشيابي بنيادي در زنان كارمند دانشگاه اصفهان

هدف: هدف اين پژوهش بررسي تأثير مشاورۀ شغلي مبتني بر الگوي تعالي شغل- خانواده بر تسهيل تعارض شغل- خانواده، تعارض خانواده- شغل و تصحيح خود- ارزشيابي بنيادي زنان شاغل دانشگاه اصفهان بود. روش: روش پژوهش نيمه تجربي- به روش پيش آزمون، پس آزمون همراه با گروه كنترل بود. جامعۀ آماري پژوهش شامل كليه زنان كارمند دانشگاه علوم پزشكي اصفهان در سال 1400 بودند. از اين جامعه، تعداد 30 نفر از كارمندان داوطلب حاضر به همكاري انتخاب و در دو گروه آزمايش (15نفر) و كنترل (15نفر) به طور تصادفي جايگزين شدند. متغير مستقل جلسات مشاورۀ شغلي مبتني بر الگوي تعالي شغل- خانواده (گرينهاوس و پاول، 2006( بود كه در هشت جلسه در گروه آزمايش اجرا شد و گروه كنترل هيچ مداخله‌اي دريافت نكرد. در اين پژوهش به منظور گردآوري داده‌ها از پرسشنامۀ ويژگي هاي دموگرافيك، پرسشنامۀ تعارض شغل- خانواده (مك ماريان و نت ماير، 1996) و مقياس خود- ارزشيابي بنيادي (جاج و همكاران، 2003) استفاده گرديد. يافته ها: نتايج تحليل كواريانس (آنكوآ) نشان داد كه بين ميانگين پس آزمون دو گروه آزمايش و كنترل در دو بعد تعارض شغل- خانواده، خانواده- شغل و خود-ارزشيابي بنيادي تفاوت معناداري وجود دارد (0.05 P). نتيجه گيري: مشاورۀ شغلي مبتني بر الگوي تعالي شغل- خانواده بر تسهيل تعارض شغل- خانواده در دو بعد و تصحيح خود- ارزشيابي بنيادي مؤثر است.