شماره ركورد
1354310
عنوان مقاله
تأثير سندروم خودويرانگري بر مشاركت شغلي با نقش ميانجيگري توانمندسازي ساختاري كاركنان دانشگاه علوم پزشكي اصفهان
پديد آورندگان
اصلاني ، فرشيد دانشگاه پيامنور مركز تهران - دانشكده مديريت - گروه مديريت دولتي , مهتري ، محمد دانشگاه پيامنور مركز تهران - دانشكده مديريت - گروه مديريت دولتي , رفيعيان ، ناهيد دانشگاه پيامنور مركز شاهين شهر - دانشكده مديريت
از صفحه
77
تا صفحه
90
كليدواژه
مشاركت شغلي , توانمندسازي , سندروم خودويرانگري , كاركنان
چكيده فارسي
زمينه و هدف: توانمندسازي به مديران عرصه سلامت اين امكان را ميدهد كه انتخاب آگاهانهاي جهت بهبود كيفيت مراقبت داشتهباشند. از سوي ديگر يكي از عواملي كه ممكناست با تأثيرگذاري بر جنبههاي روانشناختي كاركنان، باعث كاهش مشاركت شغلي كاركنان گردد، سندروم خودويرانگري ميباشد. هدف اصلي اين پژوهش تعيين تأثير سندروم خودويرانگري بر مشاركت شغلي با نقش ميانجيگري توانمندسازي ساختاري كاركنان بود. روش پژوهش: پژوهش توصيفي-تحليلي حاضر بهصورت مقطعي در سال ۱۴۰۰ انجام گرديد. جامعه آماري آن را كاركنان شاغل در دانشگاه علوم پزشكي اصفهان، به تعداد ۱۳۰۰ نفر تشكيل دادند. حجم نمونه ۲۹۷ نفر با استفاده از فرمول كوكران محاسبه گرديد و بهشيوه نمونهگيري طبقهاي تصادفي انتخاب شدند. دادههاي مورد نياز به وسيله ۳ پرسشنامه استاندارد: خودويرانگري كلانس و ايمز (۱۹۸۷)، مشاركت شغلي شافلي و همكاران (۲۰۰۶) و پرسشنامه توانمندسازي ساختاري ملكي و همكاران (۱۳۹۱) جمعآوري شد. روايي صوري با نظر اساتيد و كارشناسان، روايي همگرا با ميانگين واريانس استخراج شده بيش از ۰/۵ و روايي واگرا با استفاده از روش فورنل و لاركر مورد تأييد قرارگرفت. همچنين پايايي ابزار با آلفاي كرونباخ بيش از ۰/۷تاييد گرديد. تجزيه و تحليل دادهها، با آزمونهاي آماري توصيفي و استنباطي، با استفاده از روش معادلات ساختاري با رويكرد حداقل مربعات جزئي و به كمك نرم افزارهاي آماري SPSS ۲۲ و PLS ۳ انجام شد. يافته ها: براساس تحليل متغيرهاي پژوهش، سندروم خودويرانگري بر مشاركت شغلي و توانمندسازي ساختاري كاركنان به ترتيب با ضريب مسير ۰/۳۴۹ - و ۰/۸۵۶- اثر منفي و معنيداري (p ۰/۰۰۱ ) داشت. بين توانمندسازي ساختاري بر مشاركت شغلي كاركنان با ضريب مسير ۰/۴۵۲ همبستگي مثبت و معنيداري (p ۰/۰۰۱) وجود داشت. در نهايت، سندروم خودويرانگري با نقش ميانجيگري توانمندسازي ساختاري بر مشاركت شغلي كاركنان با ضريب مسير ۰/۳۸۶- اثر منفي و معنيداري (p ۰/۰۰۱ ) داشت. نتيجهگيري: توانمندسازي ساختاري با اثربخشي و درگيري كاري بالاتر در ميان كاركنان مرتبط است. بر اين اساس، توانمندسازي ساختاري ممكناست با تحريك انگيزه دروني و بيروني كاركنان، مشاركتكاري را افزايشدهد؛ اما وجود كاركناني با سندروم خودويرانگري منجر به تأثير معكوس مي شود.
عنوان نشريه
راهبردهاي مديريت در نظام سلامت
عنوان نشريه
راهبردهاي مديريت در نظام سلامت
لينک به اين مدرک