نقش آسيب هاي دوران كودكي بر چاقي با ميانجي گري طرحواره هاي ناسازگار اوليه و خودشفقتي

مقدمه: چاقي يكي از مشكلات اساسي سلامتي است و محدوديت هاي جسماني و بين فردي مرتبط با آن به پريشاني روانشناختي چشمگيري منتهي مي شود. آسيب هاي دوران كودكي مي توانند در شكل گيري طرحواره هاي ناسازگار اوليه و خودشفقتي و ايجاد چاقي در بزرگسالي نقش داشته باشند. پژوهش حاضر با هدف تعيين نقش آسيب هاي دوران كودكي بر چاقي با ميانجي گري طرحواره هاي ناسازگار اوليه وخودشفقتي انجام شد. روش‌ كار : طرح پژوهش كنوني، توصيفي همبستگي و از نوع مدل يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش حاضرشامل كليه مبتلايان به چاقي مراجعه كننده به مراكز تخصصي رژيم درماني در شهر اصفهان در زمستان 1398 و بهار 1399بوده است، كه ازبين آنها تعداد 376نفر به شكل در دسترس و داوطلبانه به عنوان نمونه انتخاب شدند .سپس مصاحبه ساختاريافته براي اختلالات محور يك و دو(SCID-I و SCID-II) اجرا شد، شاخص توده بدن(BMI) اندازه گيري شد و آزمودنيها به پرسشنامه هاي طرحواره هاي يانگ فرم كوتاه (YSQ-S)، پرسشنامه آسيب هاي دوره كودكي (CTQ)، مقياس خودشفقتي (SCS) پاسخ دادند. سپس داده هاي جمع آوري شده با استفاده از روش الگوسازي معادلات ساختاري تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج پژوهش نشان داد كه آسيب هاي دوران كودكي به طور مستقيم و غيرمستقيم از طريق طرحواره هاي ناسازگاراوليه وخودشفقتي با چاقي رابطه دارد. همچنين نتايج نشان داد كه طرحواره هاي ناسازگار اوليه و خودشفقتي به طور مستقيم با چاقي رابطه دارند. نتيجه گيري: براساس نتايج پژوهش حاضر طرحواره هاي ناسازگار اوليه و خودشفقتي رابطه بين آسيب هاي دوران كودكي و چاقي راميانجي گري مي كنند. براي درمان چاقي بايد به نقش آسيب هاي دوران كودكي، خودشفقتي و طرحواره هاي ناسازگار اوليه نيز توجه كرد.