تدوين بسته ارتقاي مهارت‌هاي زباني مبتني بر توان‌بخشي شناختي و تعيين اثربخشي آن بر عملكرد زبان دريافتي كودكان داراي اختلال زباني خاص

مقدمه: زبان يكي از مهم ترين مؤلفه هاي رشد در كودكان است؛ بنابراين هدف از انجام پژوهش حاضر، تدوين بسته ارتقاي مهارت هاي زباني مبتني بر توان‌بخشي شناختي و تعيين اثربخشي آن بر عملكرد زبان دريافتي كودكان داراي اختلال زباني خاص بود. روش كار: روش پژوهش حاضر از نوع تركيبي متوالي اكتشافي بود. جامعه آماري در بخش كيفي كتاب ها و مقالات علمي بودند. در بخش كيفي داده‌هاي به‌دست‌آمده به روش تحليل مضمون استقرايي تحليل و سپس بسته مداخلاتي بر اساس آنها در 12 جلسه تدوين و روايي محتوايي آن تاييد شد. جامعه آماري پژوهش در بخش كمي شامل تمامي كودكان 5 تا 7 ساله داراي اختلال زباني خاص بودند كه به مراكز گفتاردرماني شهر بروجرد مراجعه نمودند كه از اين ميان 30 كودك به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند. ابزارهاي مورد استفاده شامل مقياس هوشي وكسلر كودكان، مصاحبه باليني نيمه ساختاريافته و آزمون رشد زبان نيوكامر و هاميل بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS-24 با روش‏ تحليل واريانس مكرر تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد بسته ارتقاي مهارت هاي زباني مبتني بر توان‌بخشي شناختي با CVR بين 0.80 تا 1، و CVI بين 0.795 تا 0.875داراي روايي محتوايي مطلوبي مي باشد. همچنين بين دو گروه آزمايش و كنترل در عملكرد زبان بياني در مراحل پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري تفاوت معني داري وجود دارد (0.01 P). بدين معنا كه بسته ارتقاي مهارت هاي زباني مبتني بر توان‌بخشي شناختي منجر به بهبود عملكرد زبان دريافتي كودكان با اختلال زباني خاص شده است و ميزان تاثير آن 0.64 مي باشد. نتيجه‌گيري: با توجه ‌به اثربخشي بسته ارتقاي مهارت هاي زباني مبتني بر توان‌بخشي شناختي بر عملكرد زبان دريافتي كودكان با اختلال زباني خاص، پيشنهاد مي شود در درمان اختلالات زباني به ماهيت شناختي زبان توجه شده و از بسته مداخلاتي فوق به عنوان يك روش مداخله اي در مراكز آموزشي و درماني استفاده گردد.