رابطه بين تجربه تروماي كودكي با پريشاني روان‌شناختي در بزرگسالان: نقش ميانجي نشخوارفكري و ذهن آگاهي

مقدمه: شواهد زيادي وجود دارند كه نشان مي دهند بين تروماي كودكي با پريشاني روان شناختي رابطه وجود دارد، اما مطالعات نسبتا كمي عوامل واسطه‌اي بالقوه براي اين رابطه را بررسي كرده‌اند. مطالعه حاضر با هدف بررسي نقش ميانجي نشخوار فكري و ذهن آگاهي در رابطه بين تروماي دوران كودكي و پريشاني روان شناختي انجام شد. روش كار: روش پژوهش توصيفي - همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش را كليه افراد مراجعه كننده به كلينيك ها و مراكز خدمات روان شناختي شهر تهران تشكيل دادند. از ميان جامعه آماري، 300 نفر به شيوه نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش عبارت بودند از: پرسشنامه آسيب‌هاي كودكي برنشتاين و همكاران (2003)، مقياس پاسخ نشخوار فكري نولن- هوكسما (1991)، مقياس ارزيابي ذهن آگاهي براون و ريان (2003) و پرسشنامه پريشاني روان‌شناختي كسلر (2003). براي تحليل داده‌ها از همبستگي پيرسون، مدل‌يابي معادلات ساختاري و از نرافزار SPSS وAMOS  نسخه 23 استفاده شد. يافته ها:  نتايج نشان داد كه مدل پژوهش از برازش مطلوبي برخوردار است. ضرايب مسيرهاي مستقيم تروماي كودكي (T = 8.041, β = 0.262), ذهن آگاهي (T = -56.421, β = -0.896) و نشخوار فكري (T = 5.519, β = 0.163) بر پريشاني روا ن شناختي معنادار بودند. همچنين ضرايب غيرمستقيم رويدادهاي آسيب زاي زندگي از طريق نشخوارفكري و ذهن آگاهي بر روي پريشاني روان شناختي معنادار بودند. نتيجه گيري: نتايج بيانگر نقش ميانجي نشخوارفكري و ذهن آگاهي بين تجربه تروماي كودكي با پريشاني روان شناختي بود. يافته هاي اين پژهش يك مفهوم باليني مهم به ما ارائه مي دهد مبني بر اينكه، نشخوارفكري و ذهن آگاهي بايد هدفي براي پيشگيري و درمان پريشاني روان شناختي در قربانيان تروماي دوران كودكي  باشند.