اثر بخشي مداخله درمان فرا تشخيصي يكپارچه كودك محور بر تعامل والد - كودك كودكان مبتلا به اختلال نقص توجه - بيش فعالي

مقدمه: الگوهاي تعاملي والدين و كودك با اختلال نقص توجه- بيش فعالي متعارض است؛ و آموزش درمان هاي اثربخش كمتر به چشم مي خورد. بنابراين، اين مطالعه با هدف تعيين اثربخشي مداخله كودك محور بر اساس درمان فراتشخيصي يكپارچه بر تعامل والدين كودك مبتلا به اختلال نقص توجه- بيش فعالي انجام گرفت.     روش كار: روش مطالعه، نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون- پس آزمون- پيگيري با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل تمامي كودكان 7 تا 10 سال داراي اختلال نقص توجه- بيش فعالي مراجعه كننده به مركز مشاوره عسل شهر تهران در سال 1401 بود. از بين آنها تعداد 30 كودك مبتلا به اختلال نقص توجه- بيش فعالي بر اساس ملاك هاي ورود و به شيوه نمونه گيري هدفمند انتخاب شده و به صورت تصادفي در دو گروه (15 نفري) درمان فراتشخيصي و گروه كنترل گمارده شدند. مداخله كودك محور بر اساس درمان فراتشخيصي يكپارچه براي هر كودك و مادر در 12 جلسه 45 دقيقه اي اجرا شد و گروه كنترل در فهرست انتظار قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه بررسي رابطه والد- فرزند (فاين، مورلند و اسچووبل، 1983) بود. داده ها با استفاده از روش تحليل كوواريانس با اندازه گيري مكرر در نرم افزار SPSS23 تحليل شدند.    يافته  ها: نتايج نشان داد كه بين جنسيت، سن، تعداد خواهران و برادران و تحصيلات مادر در دو گروه مورد مطالعه تفاوت معناداري وجود نداشت (P 0.05). همچنين بين متغير تعامل والد - كودك در گروه آزمايش و گروه كنترل تفاوت معناي دار وجودداشت، ؛ و مداخله درمان فراتشخيصي يكپارچه باعث افزايش تعامل والدين كودكان با اختلال نقص توجه- بيش فعالي شده و تاثير اين مداخله درماني در مرحله پيگيري نيز پايدار بوده است (0/05 P). نتيجه گيري: بر اساس نتايج پژوهش حاضر، مداخله درمان فراتشخيصي يكپارچه مي تواند براي بهبود تعامل والدين كودكان با اختلال نقص توجه- بيش فعالي كارآمد باشد؛ و توصيه مي گردد كه درمانگران و مشاوران در راستاي بهبود تعامل والدين اين كودكان از اين درمان در كنار ساير مداخلات درماني استفاده كنند.