تشتت آراء، مانع عمده در يادگيري دستور زبان فارسي

هر زباني با گذشت زمان به دلايل مختلف به گويش‌ها، گونه‌ها و لهجه‌هاي مختلف تبديل مي‌شود و راه جلوگيري از نابودي زبان در برابر اين پديده، رجوع به زبان معيار است. اين زبان معيار با تهيۀ دستور زبان جامع و كامل، به پرسش‌هاي طالبان زبان پاسخ مي‌دهد و درست‌نويسي را قانونمند مي‌كند. بيش از يكصد و سي سال از تأليف كتاب‌هاي دستور زبان فارسي به شيوۀ نوين مي‌گذرد؛ اما در اين مدت آن‌گونه كه انتظار مي‌رفت، اين تلاش‌ها به استحكام ساختار دستوري زبان فارسي و تبديل قوانين زباني به مرجعي براي حل مشكلات تبديل نشده است كه يكي از دلايل آن، تنوع و بلكه تشتت در آراي دستورنويسان بوده است. اين تحقيق به روش توصيفي ـ تحليلي بر آن است كه با بررسي نمونه‌هايي از كتاب‌هاي دستور زبان فارسي، ديدگاههاي هر‌يك از صاحب‌نظران عرصۀ دستور را در مورد بعضي مباحث دستوري نشان دهد. نتايج پژوهش از اختلاف نظرهاي گسترده دستورنويسان زبان فارسي در مقوله‌هاي مختلف دستوري حكايت مي‌كند و نشانگر آن است كه عدم وحدت رويه در حوزۀ دستور و نبود مرجعي معيار براي ايجاد يكپارچگي در آراء، آموزش دستور زبان را دچار مشكلات عديده مي‌كند؛ بنابراين نياز به تدوين دستوري واحد براي ايجاد وحدت رويه در آموزش منسجم ضروري است.