بررسي گزيدهاي از اشعار عارفانه ي ميخائيل نعيمه بر اساس رويكرد نشانه معناشناختي

تحقيق حاضر به تحليل گزيدهاي از اشعار عارفانه ي ميخائيل نعيمه، با رويكرد نشانه-معناشناسيِ نوين، ميپردازد.معنا در نشانه-معناشناسي گفتمان، تابع فرايند پيچيدهاي است كه عوامل بسياري از جمله احساس و ادراك، عاطفه،شناخت، زاويهي ديد كنشگر گفتماني و عواملي از اين دست، در آن دخيلاند. سرودههاي عرفاني ميخائيل نعيمه،بهدليل داشتن ماهيت شوشي، نمونههاي خوبي براي مطالعات نشانه-معناشناختي هستند. نعيمه تحتتأثير آشنايي با عرفان اسلامي كه خود متأثر از انديشه هاي فلسفي و عرفان هاي هندي، بودايي، يوناني، افلاطوني است، توانسته آثار ارزشمندي را در اين زمينه خلق كند. برجسته ترين انديشه هاي عرفاني از جمله: وحدت وجود، پيوند عميق با طبيعت، مرگانديشي عارفانه، عشق و غيره، از جمله مضامين شعري اوست. در مجموع، هدف اصلي اين تحقيق، بررسي كاركردهاي نشانه-معنايي در اين اشعار جهت كشف شرايط توليد و دريافت معنا در آنها در راستاي پاسخ به اين سؤال اصلي است كه ابعاد مختلف رويكردهاي گفتماني مانند فرايند حسي-ادراكي، فرايند عاطفي و فرايند زيباييشناختي چگونه در اشعار عرفاني وي باعث ظهور معنا شدهاند؟ تحليل اشعار نعيمه بر پايهي فرايندهاي يادشده نشان ميدهد كه بر تمام اين اشعار، گفتماني حسي-ادراكي حاكم است و برخلاف گفتمان هاي روايي كه كنشي هستند و در آنها فرايند معنا بسته ميشود در اينجا محرك اصلي فرايند معنا، شوش ميباشد كه به احساس، ادراك و عاطفه بازميگردد و نشانه-معناها در هر جايي از گفتمان بدون برنامهريزي، پديدار ميشوند