اثر عصاره سبوس برنج و تمرين هوازي بر شاخص‌هاي فشار اكسايشي بافت چربي سفيد رت‌هاي چاق

سابقه و هدف: استرس اكسيداتيو يكي از اصلي ترين مكانيسم هايي است كه اثرات چاقي را به وجود مي آورد. فعاليت بدني و استفاده از گياهان دارويي دو راهكار اثرگذار بر مهار استرس اكسايشي در شرايط چاقي است. با وجود آنكه مطالعات متعددي در خصوص اثر تمرينات هوازي و گياهان دارويي بر نشانگران فشار اكسايشي انجام شده، ولي اثر هم زمان تمرين هوازي و عصاره سبوس برنج بر نشانگران فشار اكسايشي در بافت چربي سفيد مشخص نيست. بر اين اساس، هدف اين مطالعه تدوين اثر تمرين هوازي و عصاره سبوس برنج بر ميزان آنزيم هاي SOD، CAT و غلظت MDA بافت چربي سفيد در رت هاي تغذيه شده با غذاي پر چرب بود.روش بررسي: در يك كارآزمايي پيش باليني، 30سر رت ماده نژاد ويستار به عنوان آزمودني انتخاب و به صورت تصادفي در پنج گروه كنترل سالم، كنترل تغذيه شده با غذاي پرچرب، تغذيه شده با غذاي پرچرب تمرين هوازي، تغذيه شده با غذاي پرچرب عصاره سبوس برنج و تغذيه شده با غذاي پرچرب تمرين هوازي- عصاره سبوس برنج قرار گرفتند. براي ايجاد چاقي از تغذيه با روغن سرخ كردني پالم استفاده شد. برنامه تمرين هوازي نيز دويدن روي نوار گردان به مدت چهار هفته و هفته اي پنج جلسه بود. عصاره سبوس برنج نيز شامل دريافت 60 ميلي گرم به ازاي هر كيلوگرم وزن بدن به مدت 4 هفته و هفته اي 5 مرتبه به صورت گاواژ بود. پس از پايان دوره بافت چربي سفيد براي تعيين ميزان SOD، CAT و MDA پس از قرباني نمودن آزمودني ها برداشته شد. يافته ها: دريافت غذاي پرچرب موجب كاهش معني دار ميزان SOD (P=0.001) و كاتالاز (0.001=P) شد. در حالي كه مقادير MDA (P=0.001) را به طور معني داري افزايش داد. تمرين هوازي موجب افزايش معني دار ميزان SOD و CAT شد، اما اثري بر ميزان MDA نداشت. در حالي كه عصاره سبوس برنج موجب افزايش معني دار SOD و CAT شد و كاهش ميزان MDA را به همراه داشت. برهمكنش تمرين و سبوس برنج بر پيامدهاي مطالعه معني دار نبود. نتيجه گيري: از آنجايي كه تمرين هوازي و سبوس برنج موجب كاهش استرس اكسيداتيو بافت چربي سفيد شدند، پيشنهاد مي گردد در شرايط تغذيه با غذاي پر چرب مي توان از اين دو مداخله براي كاهش عوارض ناشي از تغذيه با غذاي پر چرب استفاده كرد.