ارتباط بين تعارض كار- خانواده و نگرش‌هاي ازدواج- فرزندآوري: مطالعه‌اي در بين زنان شاغل در شهر سنندج

نظر به اهميت سازگاري نقش‌هاي شغلي با تعهدات بلندمدت خانوادگي، پژوهش حاضر ارتباط بين تعارض كار- خانواده و نگرش‌هاي ازدواج- فرزندآوري زنان شاغل را بررسي كرده است. چارچوب نظري پژوهش مبتني بر نظريه‌هاي تعارض نقش، نابرابري جنسيتي، حمايت اجتماعي و منابع اقتصادي است. پژوهش برحسب نوع و روش گردآوري داده‌ها كمّي و پيمايشي است. ميدان مطالعه، سنندج و نمونه شامل 338 زن ازدواج‌نكرده و داراي‌همسر 49-15 ساله شاغل است كه با نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي و تصادفي ساده انتخاب شدند. يافته‌ها نشان داد زنان ازدواج‌نكرده‌اي كه تعارض كار- خانواده بالاتري را تجربه مي‌كنند، سن بالاتري را براي ازدواج مناسب مي‌دانند. همچنين، تجربه بالاتر تعارض كار- خانواده در بين زنان داراي‌همسر با نگرش به تعداد فرزند كمتر همراه است. يافته‌هاي تحليل چندمتغيره  نشان داد كه در زنان مجرد، 5/23 درصد از تغييرات نگرش به سن ازدواج توسط متغيرهاي وضعيت استخدام و تعارض كار- خانواده؛ و در زنان داراي همسر، 5/42 درصد از تغييرات نگرش به تعداد فرزند ايده‌آل با متغيرهاي تعارض كار- خانواده و سن تبيين مي‌شوند. قرار گرفتن زنان در موقعيت‌هاي شغلي ايمن و رفع تعارض‌هاي كار- خانواده با در پيش گرفتن سياست‌هاي حمايت از خانواده براي تحقق ايده‌آل‌هاي ازدواج- فرزندآوري از توصيه‌هاي سياستي پژوهش حاضر است.