استخراج پپتيد ديفنسين از فيلترهاي لكوسيتي و تعيين ميزان حداقل غلظت بازدارندگي رشد بر استافيلوكوكوس اورئوس

سابقه و هدف شناسايي و كشف آنتي‌بيوتيك ها از دستاورد هاي مهم بشر در زمينه بيماري هاي عفوني بوده است، اگر چه پس از زمان كوتاهي، پديده مقاومت آنتي بيوتيكي ايجاد شد. امروزه نياز به نوآوري در كنترل عفونت هاي ميكروبي نظير استفاده از پپتيد هاي ضد ميكروبي وجود دارد. اين پپتيدها در نوتروفيل ها به وفور يافت مي شوند و از آن جايي كه فيلترهاي كاهنده لكوسيتي منبع ارزشمندي از اين سلول ها مي باشد، به عنوان يك گزينه در دسترس مورد مطالعه قرار گرفته است. مواد و روش‌ها در يك مطالعه تجربي جامعه مورد مطالعه فيلترهاي كاهنده لكوسيتي بودند كه با روش نمونه گيري غير احتمالي آسان انتخاب شدند. ابتدا لكوسيت ها استخراج و سپس نوتروفيل ها جداسازي شد. پپتيد ديفنسين پس از سونيكاسيون نوتروفيل ها استخراج شد و خالص سازي پپتيد با دستگاه HPLC صورت گرفت. باكتري استافيلوكوكوس اورئوس كشت و ميزان تلقيح باكتري تعيين و حداقل غلظت بازدارندگي رشد به روش ماكرودايلوشن سنجيده شد. سپس قطر هاله عدم رشد پپتيد ديفنسين براي باكتري مورد نظر تعيين گرديد. يافته‌ها با استفاده از استاندارد ديفنسين، پيك ديفنسين خالص جمع آوري گرديد و حداقل غلظت بازدارندگي رشد به ميزان 2/5 ميكروگرم بر ميلي ليتر براي باكتري استافيلوكوكوس اورئوس به روش ماكرودايلوشن تعيين شد. منطقه مهار رشد در بررسي قطر هاله عدم رشد برابر با 9 ميلي متر محاسبه گرديد. نتيجه گيري درمان بيماري هاي عفوني با ظهور گسترده مقاومت هاي دارويي با چالش مواجه و استفاده از نوآوري هاي جديد اجتناب ناپذير شده است. ديفنسين به عنوان پپتيد ضدميكروبي گزينه مناسبي است كه در نوتروفيل هاي حاصل از فيلترهاي كاهنده لكوسيتي به وفور يافت مي شود و براي تحقيقات در خصوص داروهاي جديد ضدميكروبي پيشنهاد مي‌گردد.