شيوع آلوايمونيزاسيون در بيماران مبتلا به كم خوني داسي شكل استان خوزستان

سابقه و هدف بيماري آنمي داسي شكل بعد از تالاسمي، دومين هموگلوبينوپاتي شايع با عوارضي مانند انسداد عروقي و هم‌چنين آنمي هموليتيك است. تزريق خون به عنوان يك درمان حمايتي براي اين بيماران به شمار مي‌رود. از اين رو، يكي از چالش‌هاي مهم در اين بيماران، آلوايمونيزاسيون گلبول هاي قرمز در اثر تزريق خون است و مي توان از شناسايي واحد خون مناسب از نظر آنتي‌ژن منفي براي تزريق به بيماران به عنوان يكي از مشكلات اصلي انتقال خون در اين بيماران ياد كرد. در اين مطالعه، شيوع آلوايمونيزاسيون در بيماران داسي‌شكل استان خوزستان بررسي شد. مواد و روش‌ها در اين مطالعه كه از نوع مقطعي غير مداخله‌اي (توصيفي) بود، پس از اخذ رضايت از 184 بيمار كم خوني داسي شكل و داسي- تالاسمي مراجعه‌كننده به بيمارستان شهيد بقايي2 اهواز كه با شيوه نمونه‌گيري غير تصادفي انتخاب شدند، نمونه خون محيطي حاوي ضد انعقاد EDTA دريافت شد، ميزان آلوايمونيزاسيون و شناسايي و تعيين آلوآنتي‌بادي به روش هماگلوتيناسيون تعيين شد. يافته‌ها ميزان شيوع آلوايمونيزاسيون در اين جمعيت ۱۳% بود. در 24 بيمار 12 نوع آلوآنتي‌بادي شناسايي شد. شايع‌ترين آلوآنتي‌بادي به ترتيب Anti-E (8=n ، 33%)،  Anti-c(5 n= ، 20/8% 5= n) Anti-زCو( Anti-D (4= n ، 16/6% = ، 6/16% بود.نتيجه گيري شايع‌ترين آلوآنتي‌بادي در بيماران آنمي داسي ‌شكل استان خوزستان، عليه سيستم گروه خوني Rh و سپس Kell بود. بنابراين توصيه مي‌شود به اين افراد خون سازگار از نظر آنتي‌ژن‌هاي Rh (D,C,c,E) و Kell تزريق شود.