تأثير رويكردهاي آموزش سنتي و روش داده‌هاي بزرگ بر پيشرفت تحصيلي دانشجويان حسابداري

هدف پژوهش حاضر بررسي تأثير روش‌هاي مختلف آموزش بر پيشرفت تحصيلي دانشجويان حسابداري است تا مؤثرترين شيوه آموزش به گونه تجربي مشخص گردد و بتوان بدان وسيله پيشرفت تحصيلي را در بين دانشجويان حسابداري بهبود بخشيد. در اين راستا با بكارگيري رويكرد سنتي و نيز رويكردهاي نوين آموزشي شامل رويكرد داده‌هاي بزرگ، اثر آن‌ها بر پيشرفت تحصيلي دانشجويان مورد بررسي قرار گرفت. جامعه اين پژوهش شامل كليه دانشجويان رشته حسابداري است كه در مقطع كارشناسي دانشگاه آزاد اسلامي‌شيراز مشغول به تحصيل بوده‌اند و نمونه مورد مطالعه 247 نفر مي‌باشد. با استفاده از روش آزمايشگاهي و طرح پيش آزمون-پس آزمون، دو گروه آزمايش با رويكردهاي سنتي و داده‌هاي بزرگ در كارگاه‌هاي حسابداري پيشرفته 2، حسابداري صنعتي 2 و حسابرسي 1 شركت كردند. تحليل داده‌ها، با استفاده از الگوي معادلات ساختاري، آزمون ناپارامتري من ويتني و رگرسيون سلسله مراتبي انجام شد. يافته­هاي پژوهش نشان داد كه هر دو روش آموزش به شيوه داده­هاي بزرگ و آموزش به شيوه سنتي بر پيشرفت تحصيلي دانشجويان تأثير مثبت معناداري دارند. همچنين، يافته­ها نشان داد كه تأثير آموزش به شيوه داده­هاي بزرگ بر پيشرفت تحصيلي دانشجويان حسابداري در مقايسه با آموزش به شيوه سنتي بيشتر است. نتايج پژوهش بر ضرورت آموزش به شيوه داده‌هاي بزرگ در برنامه آموزشي حسابداري در مقطع كارشناسي براي افزايش دانش دانشجويان تأكيد مي‌كند