مقايسه‌پذيري حسابداري، كيفيت گزارشگري مالي و كارايي قيمت‌گذاري اقلام تعهدي اختياري

اين مطالعه رابطه مقايسه‌پذيري حسابداري را با كيفيت گزارشگري مالي و كارايي قيمت‌گذاري اقلام تعهدي اختياري مورد بررسي قرار مي‌دهد. با اين تفكر كه مقايسه‌پذيري، محيط اطلاعاتي را بهبود مي‌بخشد و نه تنها موجب افزايش توانايي مديران براي ارزيابي دقيق تعهدات مي‌شود، بلكه درك سرمايه‌گذاران را در مورد  تعهدات  بهبود مي‌بخشد. شركت‌هاي مورد بررسي شامل 71 شركت طي سال‌هاي 1391 الي 1398 مي‌باشد. در اين تحقيق براي مقايسه‌پذيري حسابداري از مدل دي فرانكو (2011)، براي كيفيت گزارشگري مالي از مدل‌هاي كوتاري و همكاران (2005) و كازنيك (1999) و براي اقلام تعهدي از مدل مك نيكولز (2002) استفاده شده است. يافته‌ها نشان مي‌دهد كه افزايش قابليت مقايسه صورت‌هاي مالي سبب كاهش قدرمطلق خطاي اقلام تعهدي گرديده و هرچه اين مقدار كاهش يابد، كيفيت گزارشگري مالي افزايش خواهد يافت. در مجموع، نتايج آزمون‌ها نشان داد كه مقايسه‌پذيري با كيفيت گزارشگري مالي بالاتر ارتباط دارد، چرا كه مقايسه‌پذيري باعث بهبود فرآيند برآورد اقلام تعهدي و توانايي سيگنال‌دهي عملكرد آتي مي‌گردد. همچنين مقايسه‌پذيري حسابداري نيز رابطه منفي با كارآيي قيمت‌گذاري اقلام تعهدي اختياري دارد. به عبارتي، بالاتر بودن قابليت مقايسه صورت‌هاي مالي در سال گذشته سبب افزايش درك استفاده‌كنندگانِ صورت‌هاي مالي از قيمت‌گذاري اقلام تعهدي شده و بر اين اساس، هرچه ضريب متغير منفي‌تر باشد، درك  بالاتر سرمايه‌گذران را نشان مي‌دهد. همچنين دريافتيم هنگامي‌كه مقايسه‌پذيري بزرگتر باشد، سرمايه‌گذاران پاسخ چندان قوي به اقلام تعهدي اختياري نشان نمي‌دهند.