ارتباط استرس شغلي با فرسودگي شغلي در بهورزان

زمينه و هدف بهورزان به دليل بر عهده داشتن مسئوليت هاي متعدد در تأمين سلامت بيماران تحت تأثير عوامل متعدد استرس زا هستند كه ممكن است به بروز فرسودگي شغلي در آن ها منجر شود. مطالعه حاضر با هدف تعيين ارتباط استرس شغلي با فرسودگي شغلي در بهورزان دانشگاه علوم پزشكي ساوه در سال 1398 انجام شد. روش بررسي پژوهش حاضر يك مطالعه همبستگي توصيفي است كه بر روي همه 128 بهورز شهرستان هاي ساوه و زرنديه انجام شد. ابزار گردآوري داده ها، پرسش نامه مشخصات جمعيت شناختي، پرسش نامه فرسودگي شغلي ماسلش و استرس شغلي اشپيلبرگر بود. براي توصيف داده ها از آمارهاي توصيفي و براي بررسي ارتباط بين متغيرها از آزمون هاي آماري تي مستقل، تحليل واريانس و همبستگي پيرسون در نرم افزار SPSS نسخه 18 استفاده شد. يافته ها ميانگين نمره استرس شغلي در بين بهورزان مورد مطالعه 48/60±140/7 بود كه از ميانه نمره ابزار (يعني 150) پايين تر بود. ميانگين نمره فراواني فرسودگي شغلي در بعد خستگي عاطفي 8/30±23/43، ميانگين نمره فراواني شخصيت زدايي 4/78±17/00 و موفقيت فردي 6/74±14/43 بود. بين استرس شغلي با فراواني خستگي عاطفي (r=0.59, P 0.001) و شخصيت زدايي (P 0/001, r=0/22)، ارتباط مستقيم و معنادار و بين استرس شغلي و فراواني موفقيت فردي (r=-0.47, P 0.001). ارتباط معكوس و معنادار وجود داشت. به اين معني كه با افزايش استرس شغلي، فرسودگي در دو بعد خستگي عاطفي و شخصيت زدايي نيز افزايش و با افزايش استرس شغلي، نمره موفقيت فردي كاهش مي يابد. ; نتيجه گيري بهورزان در اين مطالعه داراي سطح استرس متوسط و سطح فرسودگي شغلي بالا در حيطه هاي شخصيت زدايي و موفقيت فردي بودند. باتوجه به ميزان بالاي فرسودگي شغلي و ارتباط آن با استرس شغلي در بهورزان و نظر به اين كه اين عوامل مي توانند بر كيفيت ارائه خدمات سلامتي تأثير منفي دشته باشند، انجام مداخلات لازم براي كاهش و مديريت استرس و فرسودگي شغلي در كاركنان بهورزي ضروري مي باشد.