ارتباط رفتارهاي توانمندساز رهبران پرستاري و فرسودگي شغلي پرستاران

زمينه و هدف فرسودگي شغلي كيفيت زندگي، سطح عملكردي و تعهد سازماني پرستاران را كاهش و قصد ترك شغل را افزايش مي دهد. مطالعات مختلف نشان داده اند كه توانمندسازي كاركنان و مشاركت دادن آن ها در تصميم گيري ها باعث كاهش فرسودگي شغلي مي شود. رفتارهاي توانمندساز مؤثر رهبران باعث احساس توانمندي، استقلال و انگيزه در كاركنان مي شود. ناظران و مديران پرستاري نقش بسيار مهمي در توانمندسازي كاركنان دارند. مطالعه حاضر با هدف تعيين ارتباط رفتارهاي توانمندساز رهبران پرستاري با فرسودگي شغلي پرستاران انجام شد. روش بررسي اين مطالعه توصيفي همبستگي در سال 1399 در مركز قلب و عروق شهيد رجايي انجام شد. جامعه پژوهش شامل پرستاران شاغل در بخش هاي مراقبت ويژه (سي سي يو و آي سي يو) بود. شركت كنندگان 165 پرستار بودند كه به روش دردسترس انتخاب شدند. جهت جمع آوري داده ها از پرسش نامه رفتارهاي توانمندساز رهبران و پرسش نامه فرسودگي شغلي ماسلاچ استفاده شد. تجزيه وتحليل داده ها با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون خطي چندگانه در نرم افزار SPSS نسخه 24 انجام شد. يافته ها ميانگين و انحراف معيار سن پرستاران مورد بررسي 7/20±36/73 سال بود و پرستاران در محدوده سني 24 تا 53 سال قرار داشتند. همچنين، 104 نفر (63 درصد) از پرستاران مورد بررسي خانم و 61 نفر (37 درصد) آقا بودند. بيشتر پرستاران (59/4 درصد) متأهل بودند. ضرايب همبستگي پيرسون نشان دهنده رابطه معكوس بين نمرات ابعاد پرسش نامه رفتارهاي توانمندساز رهبران پرستاري و نمرات خستگي عاطفي و مسخ شخصيت پرسش نامه فرسودگي شغلي پرستاران بود (P 0/001). همچنين رابطه مستقيم بين نمرات ابعاد پرسش نامه رفتارهاي توانمندساز رهبران پرستاري و موفقيت فردي ديده شد (P 0/001). نتيجه گيري براساس نتايج مطالعه حاضر، رفتارهاي توانمندساز رهبران در بيمارستان موردمطالعه در حد متوسط بوده است. هرچه رفتارهاي توانمندساز رهبران از سطح بالاتري برخوردار باشند، فرسودگي شغلي پرستاران در ابعاد مختلف كاهش پيدا مي كند.