ارتباط بين ترس از ابتلا به كوويد-19 و رفتارهاي دلبستگي مادران داراي نوزاد بستري در بخش مراقبت ويژه نوزادان در همه‌گيري كوويد-19

بستري نوزادان در بخش مراقبت هاي ويژه نوزادان سبب از بين رفتن يا تاخير در روند دلبستگي مادر و نوزاد مي شود. از سوي ديگر قرنطينه و محدوديت هاي فاصله گذاري اجتماعي در طي همه گيري ويروس كوويد-19 منجر به عواقب روان شناختي ازجمله افزايش ترس از ابتلا به كوويد-19 مي شود. اين پژوهش با هدف تعيين ارتباط بين رفتارهاي دلبستگي و ترس از كوويد-19 در مادران داراي نوزاد بستري در بخش مراقبت هاي ويژه نوزادان در بيمارستان هاي تحت پوشش دانشگاه علوم پزشكي ايران در همه گيري كرونا انجام شد. روش بررسي: در اين مطالعه توصيفي همبستگي، 195 مادر داراي نوزاد بستري در بخش مراقبت هاي ويژه نوزادان مراكز آموزشي درماني منتخب دانشگاه علوم پزشكي ايران شركت كردند. نمونه گيري با روش مستمر انجام شد. ترس از كوويد-19 با پرسش نامه ترس از كوويد-19 و رفتارهاي دلبستگي مادر و نوزاد از طريق ابزار مشاهده اي رفتارهاي دلبستگي مادر و نوزاد آونت ارزيابي شد. از مادران داراي معيارهاي ورود خواسته شد پرسش نامه ترس از كوويد-19 را تكميل كنند. سپس رفتارهاي دلبستگي مادر و نوزاد توسط پژوهشگر مشاهده و ثبت شد. داده ها با استفاده از آزمون هاي آماري تي مستقل، كراسكال واليس، من ويتني و آنووا تجزيه وتحليل شدند. يافته ها: ميانگين و انحراف معيار ترس از كوويد-19 به ترتيب برابر با 5/40±19/04 و همچنين ميانگين و انحراف معيار دلبستگي به ترتيب برابر با 12/57±52/31 مي باشد. يافته ها نشان دادند، ارتباط معناداري بين ميزان ترس از كوويد-19 و دلبستگي مادر به نوزاد وجود نداشت (0/05). نتيجه گيري: دلبستگي عاطفي مادران به نوزادان مورد مطالعه پايين و ترس از كوويد-19 در آن ها تقريبا بالا بود. هرچند بين ترس از ابتلا به كوويد-19 و دلبستگي مادر به نوزاد ارتباط معناداري ديده نشد، به نظر مي رسد توجه به عوامل موثر در ارتقاي دلبستگي عاطفي ميان مادر و نوزادان بستري در بخش مراقبت ويژه ضروري است. همچنين توجه كادر درمان و پرستاران به اين گروه از مادران در همه گيري هايي مانند كوويد-19 و استفاده از راهكارهايي براي كاهش ترس آن ها از ابتلا و انتقال بيماري توصيه مي شود.