مقايسه اثربخشي آموزش تنظيم هيجان با شناخت‌درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي بر تاب‌آوري و شفقت به خود در زنان مبتلايان به سندرم روده تحريك‌پذير

زمينه و هدف پژوهش حاضر با هدف مقايسه اثربخشي آموزش تنظيم هيجان با شناخت درماني مبتني بر ذهن آگاهي بر تاب آوري و شفقت به خود در زنان مبتلايان به سندرم روده تحريك پذير انجام شده است. روش بررسي اين پژوهش نيمه آزمايشي و از نوع طرح پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري با گروه كنترل بود. جامعه پژوهش تعداد 300 نفر از بيماران زن مبتلا به سندرم روده تحريك پذير در شهر ايلام بودند كه در سال 1398-1399 به مطب خصوصي پزشكان متخصص داخلي مراجعه كردند. حجم نمونه براساس معادله برآورد حجم نمونه فلايس، 12/07 به دست آمد كه براي اطمينان براي هر گروه 20 نفر در نظر گرفته شد. ۶۰ نفر به روش خوشه اي ساده و براساس رضايت آگاهانه كه معيارهاي ورود را داشتند، به عنوان نمونه انتخاب شدند و سپس براساس ويژگي هاي جمعيت شناسي در 3 گروه (20 نفر تحت آموزش تنظيم هيجان براساس مدل گراس، 20نفر تحت ذهن آگاهي مبتني بر شناخت درماني و 20 نفر هم گروه كنترل) جايگزين شدند. بعد از ارائه آموزش ها، پس آزمون در مورد گروه ها اجرا شد. ابزار مورد استفاده در اين پژوهش، پرسش نامه تاب آوري كونور-ديويدسون (CD-RIS) و پرسش نامه شفقت به خود نف بوده است. تحليل داده ها با استفاده از نرم افزارSPSS نسخه 23 و آزمون آماري تحليل واريانس اندازه گيري مكرر انجام شد. يافته ها آموزش تنظيم هيجان و آموزش شناخت درماني مبتني بر ذهن آگاهي بر تغييرات تاب آوري افراد و شفقت به خود و مؤلفه هاي آن تأثير دارد (0/001=P). بين آموزش هاي انجام شده بر روي مبتلايان به سندرم روده تحريك پذير تفاوت معناداري وجود دارد و شناخت درماني مبتني بر ذهن آگاهي در مقايسه با آموزش تنظيم هيجاني تأثير بيشتري بر تاب آوري و شفقت به خود و مؤلفه هاي آن داشته است. نتيجه گيري باتوجه به يافته هاي پژوهش، مي توان از شناخت درماني مبتني بر ذهن آگاهي به عنوان روش مؤثر براي افزايش تاب آوري و شفقت به خود در زنان مبتلايان به سندرم روده تحريك پذير استفاده كرد.