اثر بخشي درمان مبتني بر شفقت بر برخي از نشانه هاي روان‌شناختي و كيفيت زندگي بيماران مبتلا به سرطان: كارآزمايي باليني تصادفي

اهداف سرطان يك بيماري مزمن و تهديدكننده زندگي است. بيش از 50 درصد از بيماران مبتلا به سرطان، از برخي اختلالات رواني رنج مي برند. شفقت به خود و فراتر از آن، درمان مبتني بر شفقت، رويكردي نسبتاً جديد در روانشناسي است. هدف از پژوهش حاضر، اثربخشي درمان مبتني به شفقت بر برخي از نشانه هاي روان شناختي و كيفيت زندگي بيماران مبتلابه سرطان است.مواد و روش ها اين پژوهش يك كارآزمايي باليني تصادفي با طرح پيش آزمون-پس آزمون است. جامعه آماري پژوهش، تمامي بيماران مبتلا به سرطان مراجعه كننده به بخش شيمي درماني بيمارستان امام خميني شهر تهران بودند كه 30 نفر از آن ها به عنوان نمونه به شيوه نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و با گمارش تصادفي به صورت مساوي در دو گروه آزمايش و كنترل قرار گرفتند. گروه آزمايش در 8 جلسه 2 ساعته گروه درماني مبتني بر شفقت شركت كردند. گروه كنترل هيچ نوع مداخله روان درماني دريافت نكرد. كليه آزمودني ها در دو مرحله شروع مداخله و جلسه پاياني مداخله بعد از اتمام جلسات درمان به پرسش نامه هاي شفقت به خود نف، مقياس افسردگي، اضطراب و استرس و كيفيت زندگي مخصوص بيماران مبتلا به سرطان پاسخ دادند. تجزيه وتحليل داده ها بااستفاده از تحليل واريانس چندمتغيره (مانكووا) و تحليل واريانس تك متغيره (آنكووا) در نرم افزار SPSS نسخه 23 انجام شد.يافته ها يافته هاي پژوهش حاضر نشان داد، اضطراب، افسردگي و استرس گروه آزمايش بعد از درمان، كاهش معنا داري يافت (P 0/01). همچنين كيفيت زندگي بيماران مبتلا به سرطان بعد از درمان، افزايش معنا داري در مقايسه با گروه كنترل پيدا كرد (P 0/01). نتيجه گيري براساس يافته هاي پژوهش حاضر، درمان مبتني بر شفقت، درمان مؤثري براي علائم افسردگي، اضطراب و استرس در بيماران مبتلا به سرطان است. همچنين اين درمان سبب بهبود كيفيت زندگي بيماران مبتلا به سرطان مي شود.