تأثير ميدازولام بر بروز بي‌قراري در بيماران تحت درمان با شوك الكتريكي: كارآزمايي باليني تصادفي

اهداف الكتروشوك درماني يكي از روش هاي درماني براي بيماران اعصاب و روان است. ميدازولام يك داروي بنزوديازپين با اثر نسبتاً كوتاه و يك داروي پيش بيهوشي است كه داراي اثرات آرام بخشي، ضدتشنجي و شل كننده عضلاني است. مطالعه حاضر با هدف بررسي اثر داروي ميدازولام بر بروز بي قراري و آژيتاسيون بيماران تحت الكتروشوك درماني در بيمارستان 5 آذر گرگان در سال 1401 طراحي شد.مواد و روش ها اين كارآزمايي باليني دوسوكور بر روي 80 بيمار (18 تا 75 سال) با تشخيص بيماري هاي روانپزشكي و داراي انديكاسيون الكتروشوك درماني انجام شد. بيماران به روش در دسترس انتخاب شدند. سپس از طريق بلوك بندي تصادفي به دو گروه كنترل و آزمايش تخصيص يافتند. در گروه كنترل به بيماران ميزان 2 ميلي گرم بر كيلوگرم نسدونال، 0/5 ميلي گرم بر كيلوگرم آتروپين و 0/5 ميلي گرم بر كيلوگرم ساكسينيل كولين تزريق شد. در گروه آزمايش به بيماران علاوه بر اين دارو ها، ميزان 0/2 ميلي گرم بر كيلوگرم ميدازولام تزريق شد. در مدت 4 جلسه درمان، پرسش نامه ريچموند جهت ارزيابي بي قراري، بلافاصله و يك ساعت بعد از الكتروشوك درماني تكميل شد. داده ها در نرم افزار spss نسخه 18 با آزمون هاي تي مستقل، يو من ويتني و مجذور كاي در سطح معنا داري 0/05 تحليل شدند.يافته ها در اين مطالعه 42 بيمار در گروه آزمايش و 38 بيمار نيز در گروه كنترل بودند. ميانگين تغييرات فشارخون سيستول و دياستول در گروه مداخله به طور معنا داري كمتر بود. بلافاصله بعد از الكتروشوك درماني، 68 درصد گروه آزمايش و 44 درصد گروه كنترل در وضعيت بيدار و آرام بودند. بيماران دريافت كننده ميدازولام ازنظر شدت بي قراري ريچموند 1 ساعت بعد از الكتروشوك درماني وضعيت بهتري داشتند (0/04=P).نتيجه گيري تجويز ميدازولام توانسته است ميزان بي قراري را در بيماران دريافت كننده ميدازولام بهبود ببخشد و ميانگين تغييرات فشارخون سيستول و دياستول را در بلندمدت كنترل كند.