اثر اندازه ذرات ذرت بر عملكرد، وزن نسبي اندام‌ هاي گوارشي و ريخت شناسي روده كوچك در جوجه‌ خروس هاي گوشتي سويه راس 308

اين آزمايش به ‌منظور بررسي آثار اندازه ذرات ذرت در جيره بر عملكرد، وزن نسبي اندام‌هاي گوارشي و صفات ريخت شناسي روده كوچك در جوجه‌ خروس هاي گوشتي سويه راس 308 انجام شد. در اين آزمايش از 576 قطعه جوجه خروس گوشتي يك روزه به مدت 42 روز استفاده شد. جوجه ها به‌طور تصادفي به شش گروه آزمايشي، هركدام با شش تكرار و 16 پرنده در هر تكرار اختصاص يافتند. پرندگان در دوره آغازين (11-1 روزگي) با جيره آردي يكسان تغذيه شدند. جيره‌هاي آزمايشي در طول دوره سني 12 تا 42 روزگي شامل شش جيره با ميانگين اندازه ذرات متفاوت بودند كه هر جيره با مخلوط كردن نسبت‌هاي مختلف (وزني/وزني) شامل 100:0، 80:20، 60:40، 40:60، 20:80 و 0:100 درصد از ذرت خرد شده با آسياب چكشي داراي الك‌هاي با قطر سوراخ‌ سه يا شش ميلي‌متري تهيه‌ شده بودند. نتايج مقايسات متعامد نشان داد كه در دوره سني 12 تا 24 روزگي، افزايش متوسط اندازه ذرات جيره از 775 تا 1150 ميكرومتر موجب كاهش افزايش وزن بدن و افزايش مقادير ضريب تبديل خوراك به‌صورت خطي شد (به ترتيب در P=0/05 و P=0/03). وزن نسبي سنگدان (درصد) به‌صورت خطي با افزايش اندازه ذرات خوراك افزايش يافت. به ‌طور كلي، افزايش اندازه ذرات (775 تا 1150 ميكرومتر) در يك جيره آردي بر پايه ذرت در دوره سني 12 تا 42 روزگي اثر معني داري بر صفات عملكردي و ريخت شناسي روده كوچك نداشت، ولي داراي اثر منفي با روند خطي كاهندگي بر مقادير عملكرد و افزايش وزن نسبي سنگدان بود.