كاربرد مدل سالمندي موفق در شهر تهران

مقدمه و اهداف: هدف اين تحقيق بررسي مؤلفه‌هاي مدل سالمندي موفق روو و كان يعني نبود بيماري و معلوليت، عملكرد بالاي شناختي و فيريكي و مشاركت در زندگي در شهر تهران در سال 1401 است كه بر روي دو گروه از سالمندان زن و مرد شهر تهران انجام شده است. روش كار: اين مطالعه مبتني بر پيمايش از يك نمونه 637 نفري از سالمندان 60 سال و بالاتر شهر تهران است كه از طريق نمونه گيري خوشه اي چندمرحله اي از مناطق 22 گانه شهر تهران، متناسب با حجم جمعيت سالمندان در هر منطقه انتخاب شد. براي آزمون اينكه آيا مدل رو و كان، توسط داده ها تأييد مي شود يا خير  از مدل معادلات ساختاري (SEM) تاييدي استفاده شد. يافته‌ها: نتايج مطالعه حاضر نشان داد كه مدل رو و كان از برازش آماري خوبي برخوردار است (0/01 p). بارهاي عاملي در مدل كل جمعيت و نيز در ميان هر دو جنس مورد مقايسه، از نظر آماري معني دار و در عين حال متفاوت است. از بين سه بعد سالمندي موفق (نبود بيماري و معلوليت، كاركرد فيزيكي و شناختي و مشاركت در زندگي)، نبود بيماري و معلوليت بيشترين ارتباط را با سالمندي موفق در كل و هر دو جنس دارد. اما در دو بعد ديگر بر حسب جنس، اهميت و قوت بعد مشاركت در زندگي و كاركرد فيزيكي و شناختي متفاوت است. نتيجه‌گيري: برنامه هايي براي حمايت از سلامت جسمي سالمندان به ويژه در زمينه بيماري هاي مزمن ناشي از سبك زندگي بايد تدوين شود و افزايش مشاركت فعال بايد در اولويت باشد كه به اعمال مداخلاتي در دوره جواني و ميان سالي نياز دارد.