بررسي اميد به زندگي و ارتباط آن با نگرش به سالمندي در گروه هاي مختلف سني

مقدمه و اهداف: با توجه به وجود شواهدي مبني بر تأثير نگرش به سالمندي بر كيفيت زندگي؛ مطالعه حاضر با هدف برسي اميد به زندگي و ارتباط آن با نگرش به سالمندي در گروه هاي مختلف سني در شهر قم انجام شد. روش كار: مطالعه مقطعي حاضر در سال 1401-1400 بر روي 83 نفر از كودكان (15-8 سال) و 340 نفر از بزرگسالان (16سال به بالا) ساكن جامعه در همه گروه هاي سني براساس طبقه بندي مركز آمار ايران، با روش نمونه گيري تصادفي منظم و طبق درصد فراواني هر گروه در سرشماري سال 1395، انجام شد. داده ها از طريق پرسشنامه اطلاعات جمعيت شناختي و مقياس هاي نگرش به سالمندي كوگان و اميد به زندگي اسنايدر جمع آوري و با استفاده از نرم افزار SPSS-24 و آزمون هاي همبستگي پيرسون، تي مستقل، آنوا و رگرسيون خطي مورد تحليل قرار گرفت.يافته ها: ميانگين و انحراف معيار اميد به زندگي و نگرش به سالمندي به ترتيب در گروه كودكان 5/81±25/97(6-36) و 21/65±137/38 (238-34) و در بين بزرگسالان 4/92±27/54 (32-8) و17/30±154/66 (238-34) بود. آزمون همبستگي پيرسون ارتباط معناداري را بين اميد به زندگي و نگرش به سالمندي تنها در گروه هاي سني 24-16 سال (0/220=r و 0/05 P) و 44-25 سال (0/273 = r و 0/01 P) نشان داد، اما اين ارتباط در ساير گروه ها معنادار نبود (0/05 P). نتيجه گيري: هرچند كه نگرش به سالمندي در تمام گروه هاي سني ارتباط قوي و يا معناداري با اميد به زندگي نداشت، ولي از آنجا كه ميزان اميد به زندگي در همه رده هاي سني در حد متوسط بود؛ آموزش مثبت نگري و تبيين ويژگي ‌هاي سالمندي و منزلت سالمند در جامعه مي تواند احساس فرد را در ارتباط با زندگي آينده بهبود بخشد.