تاثير تمرينات كنترل حركتي بر شاخص توده بدني و آمادگي قلبي تنفسي كودكان چاق

هدف:عوامل مكانيكي مانند افزايش وزن روي ديواره قفسه سينه و شكم باعث افزايش تهويه ريوي(تعداد تنفس)، ناكارآمدي عضلات تنفسي و كاهش انطباق پذيري تنفسي در افراد چاق مي شود. هدف از مطالعه حاضر، بررسي اثر تمرينات كنترل حركتي (Motor Control Exercise; MCE) بر شاخص توده بدني و آمادگي قلبي تنفسي كودكان چاق بررسي شد.روش بررسي:اين پژوهش، از نوع نيمه تجربي با طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل انجام شد. تعداد 30 كودك 12-8 ساله‌ي چاق با شاخص توده بدن (BMI) 19 تا 23 شهرستان مشهد كه در دو سال گذشته در هيچ برنامه فعاليت بدني منظم شركت نكرده بودند، به صورت در دسترس انتخاب و به طور تصادفي در دو گروه تمرين كنترل حركتي و كنترل قرار گرفتند (هر گروه 15 نفر). استقامت قلبي تنفسي از طريق آزمون تست 2 دقيقه گام در جا و عملكرد تنفس (Breathing Function) از طريق تست تعداد تنفس در يك دقيقه و آزمون حبس نفس اندازه گيري شدند. گروه تجربي در برنامه تمرينات كنترل حركتي به مدت 8 هفته، 5 جلسه در هفته و هر جلسه به مدت 60-45 دقيقه شركت كردند. گروه كنترل هيچ مداخله‌اي دريافت نكرد. از روش آماري تحليل واريانس آميخته با اندازه گيري مكرر جهت تجزيه و تحليل داده‌ها در سطح P≤0.05 استفاده شد. يافته ‌ها:وزن، BMI و تعداد تنفس در گروه تمرين در مقايسه با گروه كنترل به طور معنادار و به ترتيب 3/31، 30/40 و 1/88 درصد كاهش يافتند (به ترتيب، 0/014=p=0/030،p و0/017=p). حبس نفس دم و حبس نفس بازدم در گروه تمرين در مقايسه با گروه كنترل به ترتيب 1/32 و 2/61 درصد افزايش يافتند اما معنادار نبودند (به ترتيب، 0/11=p و 0/27=p). استقامت قلبي تنفسي در گروه تمرين در مقايسه با گروه كنترل به طور معنادار و به ميزان 7/17 درصد افزايش يافت (0/001=p). نتيجه گيري:چنين نتيجه گيري مي‌ شود كه 8 هفته تمرين كنترل حركتي منجر به بهبود معنادار استقامت قلبي تنفسي و عملكرد تنفس و نيز كاهش معنادار وزن و BMI در كودكان چاق 12-8 ساله مي‌ گردد و توصيه مي‌ شود كه اين تمرينات در برنامه‌ي آموزشي اين افراد گنجانده شود.