مقايسه تاثير هشت هفته تمرينات ثباتي سهرمن با تمرينات بازآوري پاسچرال بر ناتواني، عملكرد تنفسي و كنترل ‏حركتي بيماران مبتلا به سندرم اكستنشن كمري

هدف:سندرم اكستنشن كمري (Extension Lumbar Syndrome) جز يكي از انواع كمردردهاي مكانيكال  (Mechanical Back Pain) است حركات يا پاسچرهاي (Postures) تكراري، يكي از دلايل اصلي بروز آن مي باشد كه مشكلات و اختلالاتي را در افراد ايجاد مي كند. مداخلات مختلفي براي بهبود علائم افراد مبتلا به كمردرد عنوان شده است اما تحقيات محدودي به بررسي سندرم اكستنشن (Extension) كمري و اثر تمرينات بر آن پرداخته اند. لذا هدف از پژوهش حاضر مقايسه تاثير تمرينات ثباتي سهرمن با تمرينات موسسه بازآوري پاسچرال (Postural Restoration Institute; PRI)  بر ناتواني، عملكرد تنفسي و كنترل حركتي افراد مبتلا به سندرم اكستنشن كمري بود.روش بررسي:در اين پژوهش نيمه تجربي 22 فرد مبتلا به كمردرد مزمن مكانيكال با سندرم اكستنشن كمري با تشخيص متخصص بررسي و به صورت در دسترس انتخاب شدند و پس از شرح روند مطالعه و تاييد آزمودني ها، وارد مطالعه شدند. آزمودني ها به صورت همتاسازي به دو گروه مساوي تمرينات ثباتي سهرمن (ميانگين سن± انحراف استاندارد: 6/12 ± 51/5 سال، قد: 4/7 ± 168/7 سانتي متر و وزن: 9/3 ± 74/4 كيلوگرم) و تمرينات PRI  (ميانگين سن± انحراف معيار: 6/2 ± 51/1 سال، قد: 2/2 ± 168 سانتي متر و وزن: 9/7 ± 75/4 كيلوگرم) تقسيم شدند. گروه هاي تمريني، تمرينات را به مدت هشت هفته و سه جلسه 45 دقيقه اي در هفته انجام دادند. ميزان ناتواني (مقياس درد و ناتواني كبك)، عملكرد تنفسي (پرسش نامه خود ارزيابي تنفس) و كنترل حركتي (تست لوموجوكي) قبل و بعد از تمرينات ارزيابي گرديد. داده ها با استفاده از روش آماري آزمون t همبسته و تحليل كوواريانس مورد آناليز قرار گرفت (0/05 p)يافته ها:نتايج تحقيق نشان داد كه تفاوت معناداري بين ميانگين عملكرد تنفسي دو گروه تمرينات ثباتي سهرمن ( پيش 4/5±16 و پس از هشت هفته 3/6±10)؛ با تمرينات PRI (پيش 5/2±16/8 و پس از هشت هفته 3/7±7/7 ) افراد مبتلا به سندرم اكستنشن كمري وجود دارد (0/023=p). همچنين تفاوت معناداري بين ميانگين كنترل حركتي دو گروه تمرينات ثباتي سهرمن ( پيش 0/87±4/2 و پس از هشت هفته 0/94±4/9)؛ با تمرينات PRI (پيش 0/87±3/8 و پس از هشت هفته 0/93±5/5) افراد مبتلا به سندرم اكستنشن كمري وجود دارد (0/004=p). هرچند تفاوت معناداري بين ميانگين ناتواني دو گروه تمرينات ثباتي سهرمن ( پيش 13/8±55/2 و پس از هشت هفته 13/2±30/2)؛ با تمرينات PRI (پيش 12/7±55/9 و پس از هشت هفته 12/9±27/5) افراد مبتلا به سندرم اكستنشن كمري وجود ندارد (0/389=p). بنابراين گروه PRI (عملكرد تنفسي 54% ؛ كنترل حركتي 44%) نسبت به گروه تمرينات ثباتي سهرمن (عملكرد تنفسي 37% ؛ كنترل حركتي 16%) بهبود بيشتري را داشتند.نتيجه گيري:مي توان بيان كرد كه هر دو مداخله تمرينات ثباتي سهرمن و تمرينات PRI مي تواند در كاهش ناتواني و بهبود عملكرد تنفسي و كنترل حركتي افراد مبتلا به كمردرد مثمر ثمر باشد اما با توجه به اختصاصي بودن تمرينات PRI طبق الگوهاي پاسچرال و همچنين اهميت پررنگ تر ديافراگم به عنوان عضله حياتي ثبات لوكال، تمرينات PRI مي تواند اثرات بهتري نسبت به تمرينات ثباتي سهرمن داشته باشد.