بررسي اثر زمان پاشش سوخت بر عملكرد موتور اشتعال تراكمي با واكنش‌‏ پذيري مهارشده

احتراق اشتعال تراكمي با واكنش ‌پذيري مهار‌شده به دليل بازدهي مناسب، كاهش مصرف سوخت و ظرفيت خوب در كاهش مقدار آلايندگي يكي از راهبرد‌هاي جذاب احتراق سرد است. اين نوع از احتراق در سال‌هاي اخير به دليل نگراني‌هاي جهاني در مورد تخريب محيط‌زيست، قوانين سخت‌گيرانه آلايندگي، كاهش ذخاير نفت و افزايش قيمت سوخت‌هاي سنگواره‌‏اي مورد توجه قرار گرفته است. در پژوهش حاضر احتراق اشتعال تراكمي با واكنش‌پذيري مهارشده، با سوخت تركيبي ديزل و بنزين به كمك ديناميك سيالات محاسباتي به‌صورت وابسته با واكنش شيميايي مفصل و با استفاده از نرم‏‌افزار AVL FIRE شبيه‌‏سازي شده است. هدف، بررسي اثر تغيير لحظه پاشش سوخت ديزل بر احتراق و آلايندگي است. در اين راستا، اثرات تغيير لحظه پاشش سوخت ديزل  در بازه 20 تا 40 bTDC در دور موتور ثابت 1150 د.د.د.، بر فشار داخل استوانه‏، نرخ آزادسازي گرما، حالت احتراق و مقدار آلايندگي‌هاي مونو‌اكسيد‌كربن، اكسيد‌هاي نيتروژن، هيدروكربن‌هاي نسوخته و گاز گلخانه‌اي دي‌اكسيد‌كربن بررسي شد. كاهش آلايندگي NOX با پيش‏‌اندازي لحظه پاشش سوخت به 40 درجه bTDC، يكي از مهم‌ترين نتايج اين پژوهش است. با پيش‌‏اندازي لحظه پاشش سوخت ديزل، احتراق سريع‌تر آغاز مي‌شود. با افزايش بازه پاشش، بيشينه فشار داخل استوانه‏ كاهش مي‌يابد و لحظه احتراق به تعويق مي‌افتد. همچنين با افزايش پيش‌‏اندازي پاشش سوخت از 20 تا 30 درجه bTDC، مقدار مونواكسيدكربن توليدي كاهش و با پيش‌‏اندازي بيشتر آن از 30 تا 40 درجه bTDC، مقدار آن افزايش مي‌يابد. مقدار گاز گلخانه‌اي توليدي CO2 تقريباً، روند عكس توليد مونواكسيدكربن را طي مي‌كند.