واكاوي حمايت اجتماعي و وابسته هاي آن در تجربه زيسته مادران داراي كودك اتيسم

افزايش نرخ تشخيص كودكان با اختلال اتيسم و تأثير عميق حضور آنان بر حيات خانواده به‌خصوص مادران در عهده‌داري مسئوليت دشوار والدگري، نگهداري، رسيدگي، مراقبت و همراهي آنان در مراجعات درماني و توان‌بخشي، موضوع قابل توجهي نزد پژوهشگران مطالعات زنان و خانواده است. در اين زمينه برخورداري از حمايت اجتماعي مي‌تواند موجب تسهيل امور شده و از فشار نقش اجتماعي مادران بكاهد. با درك اين امر و نظر به قلت پژوهش‌هاي انجام شده در اين حيطه، تحقيق حاضر با رويكرد كيفي و به كمك مصاحبه نيمه ساختارمند با 18 نفر از مادران داراي كودك با اختلال طيف اتيسم در استان تهران سامان يافت تا پنداشت آنان ‌از انواع حمايت اجتماعي دريافت شده را احصا نمايد. نتايج بيان‌كننده آن است كه حمايت عاطفي ابرازشده شوهران در طيفي از درك، توجه و همدلي از يك‌سو و انكار و مقاومت عده اي ديگر قرار دارد. به علاوه ابراز همدلي و اميدبخشي و يا سرزنش و مقايسه از سوي خانواده والد زوجين اشكال ديگري از حمايت عاطفي ادراك شده مادران است. عدم اطلاع رساني كافي به جامعه مادران و نيز كودكان موجبات سرزنش، قضاوت نادرست و عدم درك از سوي سايرين را به‌همراه داشته و به‌عنوان عامل محدوديت‌زا بر وخامت گذران زندگي روزمره كودك و مادر مي‌افزايد و منجر به طرد اجتماعي و انزواي خودخواسته آنان مي‌گردد. حمايت ابزاري اظهارشده نيز اندك و ضرورت بازنگري و تدوين دستورالعمل هاي متناسب با وضعيت معيشتي خانواده اين كودكان را محسوس مي سازد. برخورداري از سطوح بالاتر حمايت اجتماعي مستلزم سياستگذاري اجتماعي فرهنگي منطبق با نيازهاي كودك و مادر است.