پديدارشناسي تجربه زنانه از بيماري مزمن در زنان مبتلا به ام‌اس

بيماري‌هاي مزمن هرچند منشاء پزشكي-زيستي دارند، اما، با توجه به ‌تأثيرات طولاني مدت آن‌ها بر بدن و اختلالات عملكردي ناشي از اين ‌تأثيرات، ابعادي فراتر از يك پديده زيستي پيدا كرده و جنبه‌هاي مختلف حيات فردي و اجتماعي فرد مبتلا و اطرافيان او را تحت ‌تأثير قرار مي‌دهند. از جمله‌؛ بيماري‌هاي مزمني كه به دليل ابعاد جسمي و رواني متعدد و پايدارش، پيامدهاي عمده و مداومي بر گستره وسيعي از جنبه‌هاي حيات فردي و اجتماعي‌ بيمار دارد، ‌ام‌اس است. افزايش ميزان ابتلاي زنان به بيماري ام‌اس در چند دهه اخير و همچنين، افزايش نسبت ابتلا در بين زنان در مقايسه با مردان، باعث شده ‌است كه اين بيماري چهره‌اي زنانه به خود بگيرد. در اين مقاله از منظر جامعه‌شناسي بيماري‌هاي مزمن و با اتخاذ رويكرد پديدارشناسي فمينيستي، تجربه زنان مشاركت‌كننده در تحقيق از بيماري ام‌اس به‌عنوان تجربه خاص زنانه كه محصول تلاقي تجربه اين بيماري با جنسيت، بدن و زمينه اجتماعي است، مورد توجه قرار گرفته ‌است. تلاش شده است تا تجربه زيسته زنان از زندگي با بيماري ام‌اس و دلالت‌هاي معنايي اين تجربه براي آنها، براساس داستان‌ها و روايت‌هاي خود اين زنان ‌فهم شود. براساس مصاحبه‌هاي صورت‌گرفته، پنج مضمون اصلي زندگي در تعليق، شرم بي‌قدرتي، ناكنش‌ورزي جنسي، مخاطره مادري و دلهره همسري استخراج شد و‌ با توجه به اين مضامين، تجربه زنان مشاركت‌كنند‌ه در تحقيق از بيماري ام‌اس، ذيل فرامضمون «اضطراب هويتي» مفهوم‌پردازي شد. منظور از «اضطراب هويتي»، تجربه و احساس نگراني ناشي از هويت جنسيتي تحقق‌نيافته توسط اين زنان است.