خشونت خانگي عليه زنان به عنوان قربانيان خشونت بر اساس رويكردي دلبستگي‌محور

پژوهش حاضر با هدف آزمون رابطة علّي بين سبك‌هاي دلبستگي و خشونت خانگي در گروهي از زنان متأهل انجام شد. در اين پژوهش، 120 زن متأهل ‌از بين مراجعه‌كنندگان به سراي محلة كوهسار در منطقه 4 شهر تهران با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند و به سياهه سبك‌هاي دلبستگي (هازان و شيور، 1987) و سياهه خشونت عليه زنان (حاج ـ يحيي، 2001) پاسخ دادند. نتايج نشان داد كه مدل علّي اثر مستقيم سبك‌هاي دلبستگي بر خشونت خانگي با داده‌ها برازش مطلوبي دارد. در اين مدل مفروض، رابطة بين سبك دلبستگي ايمن با خشونت خانگي منفي و معنادار و رابطة بين سبك‌هاي دلبستگي ناايمن/اضطرابي و دوسوگرا با خشونت خانگي مثبت و معنادار بود. علاو‌ه‌بر اين، نتايج نشان داد ‌تمامي ضرايب مسير از نظر آماري معنادارند ‌و 56 درصد از پراكندگي نمرات خشونت خانگي از طريق سبك‌هاي دلبستگي زنان تبيين شد. نتايج اين مطالعه، همسو با آموزه‌هاي نظريه دلبستگي نشان داد كه الگوي كيفي رابطة كودك و مراقبِ نخستين و متعاقب آن چگونگي شكل‌گيري مدل‌هاي كاري دروني كه به‌طور اساسي، ناظر بر ديدگاه او نسبت به خود و جهان پيرامون هستند، در شكل‌دهي به اشكال ايمن و ناايمن سبك‌هاي دلبستگي در بزرگ‌سالان مؤثرند. علاوه‌بر اين، نتايج نشان داد ‌دلبستگي يكي از همبسته‌هاي مفهومي خشونت خانگي عليه زنان‌ به‌عنوان قربانيان خشونت تلقي مي‌شود.