پيوند دوركاري با تعادل كار و خانواده در دوران همه‌گيري كوويد 19

هدف از اين مطالعه شناخت رابطه دوركاري با تعادل كار و خانواده در دوران همه‌گيري كوويد 19 با رويكرد ‌كيفي بود. افراد مورد مطالعه شامل 27 زن داراي فرزند زير 12 سال شاغل در شهرداري ‌تهران بود كه از طريق نمونه‌گيري هدفمند و با حداكثر تنوع به لحاظ سن، تعداد فرزندان، نوع سمت و نوع قرارداد انتخاب و بر اساس سطح اشباع نظري تعيين شدند. داده‌‌ها به شيوۀ مصاحبۀ عميق به‌صورت انفرادي و حضوري در بهمن سال 1399 تا ارديبهشت 1400 گردآوري شد. روش تحليل داده‌ها، تحليل مضمون براون و كلارك بود. يافته‌ها نشان داد زنان بيشتر از همسران خود دوركار بودند، لذا بيشترين بار مسئوليت كارهاي خانه به‌عهده آنها بوده است. مطابق با يافته‌ها، ارتباط دوركاري دوران همه‌گيري كرونا با تعادل كار و خانواده در نه خرده مضمون و دو مضمون اصلي «شكاف بين انتظارات و واقعيت‌هاي دوركاري» و «پتانسيل بهبود تعادل كار- خانواده در شرايط فراتر از دوران كرونا» قرار ‌مي‌گيرد كه نشان مي‌دهد در شرايط همه‌گيري كرونا به دليل نبود زيرساخت‌ها و ملزومات، دوركاري به‌عنوان گزينه تعادل كار- خانواده چالش‌برانگيز بوده، به‌نحوي‌كه بسته به ويژگي‌هاي فردي، خانوادگي و نوع شغل، تقويت‌كننده تعادل كار خانواده و يا عدم تعادل كار خانواده بوده است. علي‌رغم محدوديت‌ها و ‌چالش‌هاي‌ متعدد مادران شاغل، تداوم دوركاري پس از دوران كرونا و انعطاف‌پذيري كار هم به لحاظ زماني و هم مكاني در ايجاد تعادل كار خانواده ضروري است.