نوع‌شناسي ديپلماسي كسب‌وكار در اقتصادهاي نوظهور

شركت ‌هاي اقتصادهاي نوظهور بازيگران ناشناخته در بازارهاي مقصد جديد هستند و ورود به بازارهاي خارجي را بايد بيشتر از جنبۀ فرايند موقعيت‌ يابي مورد مطالعه قرار داد. با توجه به اينكه فرايند موقعيت‌ يابي منجر به تنش و درگيري بين ذي‌نفعان مختلف مي ‌گردد، شيوۀ عملي كه اين فرايند را تسهيل مي‌ كند ديپلماسي كسب‌وكار مي ‌باشد. بنابراين، هدف اين پژوهش، نوع‌ شناسي الگوي ديپلماسي كسب ‌وكار در اقتصادهاي نوظهور بر مبناي فرايند موقعيت‌ سازي‌ شان در طي زمان است. با بررسي مباني نظري يك نوع‌ شناسي از ديپلماسي كسب‌وكار ارائه شده و متغيرهاي كنترل احصاء مي ‌گردد. جامعۀ آماري اين پژوهش شامل صادركنندگان نمونۀ ايران در بازۀ 98-1391 مي‌ باشند كه بر اساس معيارهاي قضاوتي نمونۀ 36 شركتي مورد مطالعه قرار گرفتند. داده‌ هاي اين پژوهش از طريق گزارش‌ هاي فعاليت هيئت مديره به مجمع عمومي ساليانه در پايگاه كدال گردآوري شده است و با استفاده از بستۀTraMineR در محيط R از طريق تكنيك تطبيق بهينه مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. بررسي تجربي سه مسير ديپلماسي كسب‌وكار را نشان مي ‌دهد. شركت ‌هاي صنايع اتومبيل‌ سازي، پتروشيمي و مواد شيميايي، ماشين آلات و تجهيزات، خدمات فني و مهندسي و صنايع كاغذي عمدتا از مسير اول پيروي مي‌ كنند. شركت ‌هايي كه در صنعت فولاد، صنعت اتومبيل ‌سازي و ماشين آلات و تجهيزات فعاليت دارند از مسير دوم پيروي مي‌ كنند. شركت ‌هايي كه در صنعت نفت، صنعت فولاد، صنعت دارويي، تجهيزات الكتريكي و صنايع كاغذي فعاليت دارند از مسير سوم پيروي مي ‌كنند. يافته‌ ها همچنين نشان مي‌ دهد، مسيرهاي ديپلماسي كسب‌وكار بطور معناداري از نظر ويژگي‌ هاي شركت (يعني، صنعت، اندازه و تجربۀ بين‌ المللي) با هم متفاوت هستند.