الگوي راهبردي مديريت آموزش عالي با تاكيد بر مفهوم حكمراني

مقاله حاضر درصدد ارائه الگويي است كه بر اساس آن بتوان جذب و اثرگذاري دانش‌آموختگان مديريت آموزش عالي را در نظام حكمراني آموزش عالي در ايران تبيين نمود. پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي و از لحاظ ماهيت توصيفي -پيمايشي مي‌باشد و در چارچوب رويكرد كيفي و با به‌كارگيري روش تحقيق داده بنياد انجام گرفته است. ابزار جمع‌ آوري داده‌ها، مصاحبه‌هاي عميق و غيرساختار يافته بوده و به منظور گردآوري داده‌ها با به‌كارگيري روش نمونه‌ گيري نظري با 18 نفر از خبرگان، مديران و صاحب‌نظران آموزش عالي مصاحبه انجام شد. پس از طي كدگذاري هاي سه‌ گانه باز، محوري و انتخابي، مدل مفهومي تحقيق براساس الگوي زاويه‌اي طراحي شد. يافته‌ هاي تحقيق بيانگر آنست كه اين مدل در قالب 25 مقوله اصلي و 82 متغير شامل جذب و به‌كارگيري دانش‌آموختگان به عنوان هسته يا مقوله اصلي مدل؛ متغيرهاي علّي (عوامل سازماني، عوامل فراسازماني، آمادگي براي جذب و به‌كارگيري، شايستگي ‌هاي درون فردي، شايستگي ‌هاي شخصي و شايستگي ‌هاي كارآفريني)؛ متغيرهاي زمينه‌ اي (زمينه‌ كاري، اسناد بالادستي)؛ شرايط مداخله‌ گر (فرهنگ اشتغال‌ زايي، پايداري سيستم‌ هاي موجود كشف استعدادها، مسوليت ‌پذيري)؛ مقولات راهبردي (نهادينه‌ سازي سيستم مديريت استعداد كارآفرينانه، طراحي فرايند مديريت استعداد كارآفرينانه چندگانه و طراحي نظام تخصيص منابع) و نهايتاً مقولات پيامدي (اشتغال‌زايي، ارزش آفريني و مزيت رقابتي چندگانه، ايجاد تضمين كيفيت در نظام آموزش عالي) قرار گرفت.