مؤلفه‌هاي تبيين‌كننده كارآفريني بومي از منظر مناطق مختلف ايران

مطالعات نظام‌هاي نوآوري، استفاده از سياست‌هاي يكسان براي طراحي و هدايت مسير توسعه مبتني بر نوآوري را مردود دانسته و توجه خاص به ويژگي‌هاي مختلف مؤثر بر نوآوري هر منطقه را ضروري مي‌دانند. ايران با داشتن مناطق و اقليم‌هاي متنوع براي سياست‌گذاري اقتصادي و اجتماعي، بايد به شناسايي ظرفيت‌ها و شرايط هر منطقه اقدام كند. هدف از اين پژوهش تبيين متغيرهاي كارآفريني بومي با توجه به استعداد مناطق مختلف كشور ايران با استفاده از رويكرد فراتركيب است. براي انجام اين پژوهش كليه پژوهش‌هاي كارآفريني بومي بين سال‌هاي 1385 تا 1399 مورد بررسي قرار گرفت و پس از انجام گام‌هاي فرآيند فراتركيب در نهايت تعداد 91 مقاله انتخاب ‌شده و مورد بررسي قرار گرفت. پس از تحليل داده‌ها، مؤلفه‌هاي كارآفريني هنري، كارآفريني گردشگري، كارآفريني روستايي، كارآفريني زنان، كارآفريني فرهنگي، كارآفريني منطقه‌اي، كارآفريني پايدار، كارآفريني سنتي، كارآفريني دانشي، كارآفريني ديني، كارآفريني سبز كارآفريني پزشكي و كارآفريني كشاورزي به‌ عنوان مؤلفه‌هاي تبيين‌كننده كارآفريني بومي در مناطق ايران شناسايي شدند و سه مؤلفه كارآفريني روستايي (26%)؛ كارآفريني گردشگري (18%) و كارآفريني فرهنگي (12%) داراي بالاترين نرخ تكرار در ميان موضوعات پژوهش‌هاي مورد نظر بودند. با توجه به دسته‌بندي مناطق مشخص شد كه بيشترين تعداد مقالات با موضوع كارآفريني بومي استان‌هاي تهران، اصفهان، زنجان، بوشهر و مازندران بوده است كه جزو مناطق موفق در سيستم‌هاي نوآوري كشور محسوب مي‌شوند. لذا با توجه به استعدادهاي كارآفرينانه بومي هر منطقه و خلأها و كمبودهاي پيش روي اين ظرفيت‌ها، در درجه اول الزامات قانوني و دستگاهي در چارچوب مناطق كشور براي انتفاع ساكنين مناطق از اين فرصت‌ها و سپس كل كشور مدون شود.