تأثير هوش استراتژيك بر مزيت رقابتي با كارآفريني

تحولات بازارهاي كسب‌و‌كار كنوني سبب پيدايش تغييرات در فلسفه حيات سازمان‌ها شده، ازاين‌رو سازمان‌ها ملزم به گذر از قواعد سنتي كسب‌و‌كار، به‌كارگيري و تسلط بر قواعد و فناوري‌هاي نوين و نيز گسترش قابليت‌هاي دروني سازمان با هدف كسب مزيت رقابتي هستند. لازمة اين امر پيشرو بودن، ريسك پذيري، نوآوري و در كل كارآفريني است. بنابراين شناسايي عوامل موثر در راستاي فراهم نمودن بستري جهت توسعه كارآفريني سازماني ضرورت دارد. يكي از ابزارهاي تأثيرگذار در اين زمينه هوش استراتژيك است كه از هم‌افزايي هوش تجاري، هوش رقابتي و مديريت دانش در سازمان بوجود مي‌آيد. پژوهش حاضر به بررسي تأثير مؤلفه‌هاي هوش استراتژيك بر كسب مزيت رقابتي با درنظر داشتن متغير ميانجي كارآفريني مي‌پردازد. پژوهش از نظر هدف كاربردي و از لحاظ نحوه گردآوري داده‌ها توصيفي-تحليلي است. جامعه آماري را 160 نفر از مديران سطوح مختلف شركت توزيع نيروي برق تهران تشكيل مي‌دهند كه با استفاده از جدول نمونه‌گيري مورگان، حجم نمونه 113 نفري در نظر گرفته شد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه‌هاي استاندارد هوش تجاري (پروويچ 2012)، هوش رقابتي (كالف 2001)، مديريت دانش (نوناكا و تاكوچي 1995)، كارآفريني سازماني (مارگريت هيل 2011) و مزيت رقابتي (حسيني 1390) بود و داده‌ها از طريق روش مدلسازي معادلات ساختاري مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج نشان داد بطوركلي هوش استراتژيك با درنظر داشتن نقش ميانجي كارآفريني بر كسب مزيت رقابتي در شركت توزيع نيروي برق تهران تأثير مثبت دارد. از ميان مؤلفه‌هاي هوش استراتژيك تنها هوش تجاري رابطه مثبت و معناداري با كارآفريني سازماني و كسب مزيت رقابتي با درنظر داشتن نقش ميانجي كارآفريني ندارد.